Gazete Yeni Açı https://www.gazeteyeniaci.com tr https://www.gazeteyeniaci.com https://www.gazeteyeniaci.com https://www.gazeteyeniaci.com/images/genel/WhatsAppZImageZ2025-07-29ZatZ11.25.28.jpeg https://www.gazeteyeniaci.com 315 90 DOĞA'NIN ÖZGÜRLEŞMESİ Yaşamın bütün formlarıyla ortaya çıktığı çağlardan bu zamana kadar gezegenimizin eko sistemi hiç bu kadar tehdit altında olmamıştı.Kuraklık, seller, büyük çapta toprak kaymaları, kasırgalar, hortumlar, su taşkınları ve daha bir sürü doğal afet; büyük bir felakete doğru gidildiğini, mevcut üretim biçimlerinin artık " sürdürülemez" olduğunu bizlere göstermektedir.
Birinci doğa dediğimiz, insan eliyle değiştirilmemiş doğadır. Avcı-toplayıcı insan topluluklarının yerleşik yaşama geçip köy-tarım toplumları olmalarına kadar bütün görkemiyle var olmuştur. Yerleşik yaşam aynı zamanda " insanın doğa'ya müdahalesidir" ve böylece ikinci doğa dönemine adım atılmıştır.Bu; insan eliyle şekil verilen doğadır ki bundan sonra doğa önce masumiyetini, sonrada özgürlüğünü kaybetmiştir.Ilk zamanlar" artık ürün" deposu olarak misyon biçilmiş, neolitik çağın haşmetli dönemi boyunca bazı hayvanların evcilleştirilmesi ve iş güçlerinin üretime dahil edilmesiyle birlikte" doğanın, insan tarafından fethi" başlamıştır.
İnsanın, diğer yaşam formlarıyla uyumlu ilişkilerinin sürdüğü ve doğanın kanunlarına biat ederek yaşadığı bütün" yavaş zamanlar" da mutluluk hüküm sürmüştür.Doğada yaşam formları arasında simbiyotik ilişkiler vardır.Yani ; bir canlı türü, diğer canlı türlerinin yaşam alanlarına ve süreçlerine katkıda bulunur, aynı zamanda onların katkılarıylada hayatta kalır.Bu doğal sürecin insan tarafından darbelenmesi sonucunda " karmaşık" olması gereken doğal çevrimsel süreç giderek basitleşmekte, bir sürü canlı türü yok olmaktadır.
Her canlı türü kendi yaşam alanlarını oluşturur." Doğa ana" nın kanunlarını çok iyi bilen, o kanunlara biat edip onları değiştirmeye çalışmadan yaşayan insan toplulukları uzunca bir süre altın çağları karakterize etmişlerdir.Bu gün dahi Orta Asya,Uzak Asya, Latin Amerika ve Afrika'nın kimi bölgelerinde buna benzer yaşam tarzlarının olduğu bilinmektedir.
İlk vahşi' ye dönme gibi bir iddiamız yoktur.Sorun tamamen hiyerarşi temelli sınıflı toplum yapılanmasıyla, bitmek tükenmek bilmeyen üretim mantığıyla ve bizi insanlıktan çıkaran "sahte ihtiyaç" dürtülerimizle alakalıdır.Tarımla ilgili sorunlar, doğal felaketler, çarpık kentleş
me , yerel yönetimler ve demokrasi gibi bir çok temel sorunu ve çözüm yollarını " doğanın özgürleşmesi" perspektifinden ayrı olarak ele alamayız.Yazımın devam edecek bölümlerinde bu konuları ele alacağım.
]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//doga-nin-ozgurlesmesi/48/ Sat, 27 Dec 2025 22:23:00 +0300 2026 Türkiye Öngörüsü Türkiye'de son yıllarda dış politika, toplumsal yapı ve siyasi düzen açısından önemli dinamikler yaşanıyor. 2025 itibarıyla gözlemlenen gelişmeler ile olası geleceği, mevcut verilere dayanarak aşağıda ayrı ayrı değerlendirdim..
HikmetKarakuş

-Küresel ve Bölgesel Stratejide Değişim mi Var?

Türkiye'nin dış politikası, Erdoğan dönemi boyunca zaten “pragmatik, çok yönlü ve stratejik özerklik odaklı”. bir çizgide ilerliyor. 2025'te radikal bir "değişim"den ziyade bu yaklaşımın derinleştiği görülüyor:

- Suriye'deki gelişmeler:
(Esad rejiminin çöküşü sonrası): Türkiye, yeni yönetimle yakın işbirliği kurdu, YPG/PKK tehdidini azaltma fırsatını değerlendirdi. Bu, bölgesel etkiyi artıran önemli bir kazanım olur mu, zaman gösterecek..
- NATO ve Batı ilişkileri:
İsveç'in üyeliği onaylandı, Karadeniz'de caydırıcılık güçlendirildi, ancak Rusya ile açık kanal korundu. Trump'ın ikinci dönemiyle ilişkilerde fırsatlar (kişisel Erdoğan-Trump uyumu) ve riskler (yaptırımlar) var.
Riskler konjonktürel silah gibi karşımızda..
- Çok kutuplu dünya: 
BRICS başvurusu, Afrika'da (Somali, Çad) askeri/ekonomik varlık, Körfez ülkeleriyle serbest ticaret anlaşmaları, Türk Devletleri Teşkilatı gibi platformlar üzerinden çeşitlendirme devam ediyor.
Dilerim çok kutuplu küresel bir düzen kurulur; bu barışık bir dünya dengesi demektir.
- Arabuluculuk rolü: Ukrayna-Rusya, Gazze ve Afrika'daki krizlerde aktif diplomasi (Antalya Diplomasi Forumu gibi).

Sonuç: 
Strateji değişmiyor, ama  “bölgesel fırsatlar (özellikle Suriye ve Kafkasya)” sayesinde Türkiye daha iddialı bir konum sürdürebilir. 
Riskler ise, Orta Doğu'daki istikrarsızlık, İran'ın tepkisi ve küresel ticaret savaşları.

Türkiye’de Toplum Sekülerleşiyor mu?

Evet, son yıllarda Türkiye'de “hızlı bir sekülerleşme eğilimi” gözleniyor, ama bu "devlet politikası"ndan ziyade toplumsal tepki kaynaklı;

- Gençlerde dindarlık azalıyor: Deizm, ateizm ve agnostisizm artıyor. Namaz, oruç, başörtüsü gibi pratikler düşüşte (TEPAV ve diğer araştırmalar).
- Sebep: Siyasi kutuplaşma ve "zorunlu İslami uygulama" algısı. AKP'nin uzun iktidarında dinin siyasete alet edildiği algısı, özellikle gençleri dinden uzaklaştırıyor.
- Anketler: Çoğunluk laik devleti destekliyor (%80+), dini devlet isteyenler çok az (%9 civarı).
- Karşı görüş: Eğitimde "cihat" gibi kavramlar, müfredat değişiklikleri ve yeni anayasa tartışmaları "İslamileşme" endişesi yaratıyor.

Sonuç: 
Toplumda  “sekülerleşme hızlanıyor”, özellikle gençlerde. Bu, uzun vadede siyasi yapıyı da etkileyecek..(muhafazakar tabanda bile değişim)

Ülkede Yeni Düzen Nasıl Olacak? Öngörüm Nedir?

2028'e kadar Erdoğan'ın görev süresi devam ediyor (anayasal sınır). 2025'te muhalefetin baskılanması, tutuklanması gibi olaylar otoriter eğilimi artırdı, PKK'nın silahsızlanma kararı ve Kürt açılımı gibi adımlar iç politikada denge arayışı.

Olası senaryolar:
- Kısa vadede (2025-2028): 
Erdoğan'ın gücü korunur, ekonomik toparlanma (enflasyon düşüşü) ve dış politika başarılar (Suriye, mülteci dönüşü) yakalanırsa güçlenir. Ama muhalefet baskısı ve ekonomik riskler artabilir, seçimlerde dayak yiyebilir..

- 2028 sonrası:
Erdoğan çekilirse halef mücadelesi (AKP içinde). Muhalefet güçlenirse daha seküler, demokratik bir yönelim mümkün. Aksi halde milliyetçi-muhafazakar koalisyon devam eder.
- Genel öngörü: 
Türkiye  “hibrit bir rejimde kalacak – ne tam demokrasi ne tam otoriterlik” ..
Sekülerleşme toplumsal baskı yaratacak, dış politika pragmatik kalacak. Ekonomik istikrar ve hukuk reformları kritik dönüm noktasında..

Bu değerlendirmeler güncel raporlar, anketler ve uzman analizlerine dayanan yorumlamalarımdır.
Gelecek belirsiz, ama Türkiye'nin jeopolitik konumu her senaryoda avantaj sağlayacak gibi..tabi süreç iyi yönetilirse..
Yeni yılda, yeni başarı ve umutlarla ülkemizin huzura kavuşması temennisiyle , herkese esenlikler diliyorum.
Saygılarımla,

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//2026-turkiye-ongorusu/47/ Sat, 27 Dec 2025 22:21:00 +0300 Bir Otobüste Nefes Alamamak Bir şehri yönetmek, onun sokaklarında yürümekle başlar. Peki ya o sokaklardan geçen otobüslere binmekle? Özellikle de sabah 07:30'da Bornova'dan kalkan, 566 numaralı otobüse?

Bugün, sosyal belediyeciliğin kalbinde yer alması gereken bir konudan, toplu taşımadan bahsetmek istiyorum. Çünkü toplu taşıma, bir şehrin aynasıdır. O aynada, o şehrin emekçisine, öğrencisine, yaşlısına, kadınına verdiği değer yansır. İzmir'in aynası ise, son zamanlarda özellikle Bornova hatlarında buğulanmış durumda. Buğuyu silmek, sadece bir teknik mesele değil, siyasi bir tercihtir. Sosyal demokrat bir tercih.

Bornova'da yaşayan binlerce insan için gün, bir mücadeleyle başlıyor. 565, 566, 584, 585... Bu rakamlar, sadece hat numaraları değil, her sabah ve akşam yaşanan bir kapışmanın, bir sıkışmanın, bir nefes darlığının kodları. İnsanlar, adeta "mecburiyetten" kaynaklı bir işkenceye tabi tutuluyor. Bu tablo, "kamu hizmeti" tanımına hakarettir. Sosyal demokrasi, kamusal olanı güçlendirirken, onu bir eziyet aracına dönüştürmez. Tam tersine, onu dayanışmanın, eşitliğin ve insan onurunun taşıyıcısı yapar.

Ve şimdi, bu dayanılmaz koşullara eklenen bir "tasarruf" hikayesi... Araçlarda klima ve havalandırmanın kısıtlandığı söyleniyor. Buradaki çelişkiyi görüyor musunuz? Sosyal demokrasi, tasarrufu kamudan, yani toplumun ortak kaynağından ve ortak faydasından yapar. Vatandaşın sırtından, onun temel sağlık koşullarından, ciğerlerinden tasarruf etmez! Bu, bir mali politika değil, sosyal politika yoksunluğudur. Astımlı bir çocuğun, kalp rahatsızlığı olan bir emeklinin otobüste maruz kaldığı havasızlık, kabul edilebilir bir "tasarruf kalemi" olamaz. Bu uygulama, sosyal devlet ilkesiyle bağdaşmaz ve derhal son bulmalıdır.

Ancak mesele sadece fiziki koşullar değil. Toplu taşıma çöktüğünde, sosyal belediyecilik de çöker. Çünkü kamusal ulaşım yalnızca bir hizmet değil, aynı zamanda toplumsal barışın da taşıyıcısıdır. Son dönemde otobüslerde yaşanan aşırı yoğunluk, yalnızca fiziksel bir eziyet yaratmıyor; aynı zamanda toplumsal gerilimi de büyütüyor. Özellikle 65 yaş üstü yurttaşlarımızın, ücretsiz ulaşım hakları nedeniyle bazı vatandaşların sözlü saldırılarına maruz kalması, bu çöküşün en acı göstergelerinden biridir. Yaşlılarımızı, “neden ücret ödemiyorsun” diye hedef haline getiren bu anlayışa tahammül etmek mümkün değildir. Bu hak, bir lütuf değil; sosyal devletin ve sosyal belediyeciliğin temel bir kazanımıdır. Eğer bir kentte insanlar, sistemin yarattığı sıkışmışlığın öfkesini en kırılgan gruplardan çıkarmaya başlıyorsa, orada sorun bireylerde değil, kamusal hizmetin kendisindedir. Sosyal demokrat belediyecilik, tam da bu noktada devreye girmeli; hem hizmeti iyileştirmeli hem de kentte dayanışma hukukunu yeniden tesis etmelidir.

İşte bu yüzden, sosyal demokrat perspektiften somut çözüm sadece araç sayısını artırmak değil, mahalle odaklı, hakkaniyetli ve dayanışmayı besleyen bir ulaşım planlamasını gerektirir. Acilen, Evka-3 Metro Aktarma Merkezi gibi kritik bir noktayı, sadece bir transfer yeri değil, bir dayanışma ve erişim merkezi haline getirmeliyiz. Buradan, Yüzbaşı İbrahim Hakkı Caddesi - 467 Sokak Kızılay, Atatürk, İnönü, Evka-4 Eğridere, Çamiçi Mahalleleri gibi, toplu taşımada yoğun   güzergâhlara hizmet edecek yeni, sık seferli ve yaşlılar, öğrenciler ve işsizler için erişilebilir bir ring hattı hayata geçirilmeli.

Adalet için: Ulaşım hizmetinden daha az yararlanan mahallelere ulaşımda fırsat eşitliği sağlar.
Dayanışma için: İnsanları birbirine düşüren değil, buluşturan bir işlev görür.
Kent için: Ana arterleri boşaltır, trafiği ve karbon salımını azaltır, daha yaşanabilir bir İzmir’e katkı sunar.

Bir otobüste nefes alamamak,sadece fiziki bir sıkıntı değildir. O nefes darlığı, aslında "eşitlik", "hakkaniyet" ve "kamusal olanın gücü" gibi değerlerin de nefes alamadığının bir metaforudur. Bornova'daki her dolu otobüs, bize bu kuruluş felsefesini hatırlatıyor. Hatırlatmakla kalmıyor, sınıyor. Ve maalesef, en kırılganlarımızı hedef tahtasına koyuyor.

Sosyal belediyecilik, park yapmak, kaldırım döşemek değil, öncelikle insanın yaşam kalitesini, haysiyetini ve kent içindeki dayanışma bağlarını yükseltmektir. Ve bu mücadele, en çok da bir otobüste, bir yaşlı vatandaşa yer veren veya vermeyen ellerde, o sıkışıklıkta patlayan öfkenin kime yöneldiğinde kazanılır ya da kaybedilir.

Bu yazı, bir şikayetten ziyade, İzmir’in sosyal demokrat hafızasına ve yönetimine bir çağrıdır. Sorunu ve onun yarattığı toplumsal tahribatı görün. Çözümü, insan onurunu ve dayanışmayı merkeze alarak, cesaretle ve adil bir şekilde inşa edin. Zira kent hakkı, önce durağa yürüyen ayaklarda, sonra da o durakta bekleyen herkese eşitçe, insanca ve birbirine saygı duyarak hizmet eden araçlarda hayat bulur.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//bir-otobuste-nefes-alamamak/46/ Wed, 17 Dec 2025 09:28:00 +0300 Özlenen Bin Yıllık Birlik BELKİ DE ATATÜRK’ÜN DEDİĞİ GİBİ: BİRLEŞTİRİCİ BİR ÜLKÜ

Belki de Atatürk’ün dediği gibi, “yüce bir insanî ülkü” ile vatanseverlik, sol-sağ ayrımını eritebilir.

Kavramsal Çerçeve

●     Ülkü: Türk Dil Kurumu’na (TDK) göre “amaç edinilen, ulaşılmak istenen şey” anlamına gelir. Genel olarak “ideal” veya “yüce gaye”yi ifade eder; bir kişinin veya grubun hayal ettiği, planladığı ve elde etmeyi taahhüt ettiği geleceğin bir fikrini simgeler.

●     Ülkücü: TDK’ye göre “ülkü taşıyan, idealist” demektir; yani bir ideale, yüce bir amaca çıkar gütmeden bağlı olan, fedakârca çalışan bireyi tanımlar.

●     Vatansever: TDK’ye göre “yurtsever” anlamına gelir; vatanını candan seven, ülkesine ve milletine derin bir bağlılık duyan kişiyi ifade eder. Kökeni Arapça’dır (vatan + sever) ve vatanın bütünlüğünü, bağımsızlığını ön planda tutan, fedakârlıkla çalışan bireyi simgeler.

Gerçek Ülkücülük: Birleştirici Bir Yol

Anadolu’nun bereketli topraklarında, asırlardır yan yana yaşayan farklı sesler, renkler ve hikayeler var. Bu çeşitlilik, bir zenginlik; ayrılık değil, ortak bir miras. Gerçek bir ülkücü, işte bu mirası kucaklayan kişidir: Din, dil, ırk gibi sınırları aşan, her bireyin onurunu ve köklerini saygıyla koruyan, ama hepsini ortak değerlerde –adalet, dayanışma, dürüstlük ve emeğin kutsallığında– bir araya getiren biri.

 

Düşünün: Bir ülkücü, komşusunun ibadethanesinde dua edenin duasını, başka bir dilde şarkı söyleyenin melodisini, farklı bir gelenekten gelen masalı, hepsini kendi hikayesi gibi sahiplenir. Ayrımcılık, onun lugatında yoktur; çünkü gerçek ideal, bölmek değil, yükseltmektir. Anadolu’da yaşayan her halkın kültürel dokusunu –şiirlerini, mutfağını, geleneklerini– korumak, aynı zamanda onları ortak bir geleceğe dokumak demektir. Bu, yalnız bir bayrak altında değil, bir vicdan altında birleşmek: Herkesin eşitçe sesini duyduğu, emeğinin karşılığını aldığı, acısını paylaştığı bir topluluk.

Tarih, bize gösteriyor ki, en güçlü bağlar, zorlamayla değil, anlayışla örülür. Gerçek ülkücülük, bu anlayışı taşır: Gençlerin eğitimle aydınlandığı, yaşlıların bilgeliğiyle yol gösterildiği, çocukların korkusuzca büyüdüğü bir yurt hayali. Bu yolda, kimse dışlanmaz; herkes, o hayalin parçası olur. Çünkü ülkü, tek bir kalabalık değil, sonsuz bir uyumdur – Anadolu’nun her köşesinden yükselen bir senfoni gibi.

BÖLÜM 1: VİZYON VE TOPLUMSAL ONARIM

Bu düşünce akışı, sadece bir düşünce egzersizi değil, adeta bir "toplumsal onarım manifestosu" niteliğindedir.  Atatürk'ün işaret ettiği o yüce insanî ülkü, aslında vatanseverliğin hamasetten (söz kahramanlığından) çıkıp, medeniyet ve erdem zeminine oturmasıdır. Sol ve sağ kavramları, 20. yüzyılın sanayi toplumu çatışmalarından doğmuş tanımlarken; tarif edilen "Anadolu Mayası" odaklı bu yeni ülkücülük, 21. yüzyılın ihtiyacı olan "birlikte yaşama sanatıdır."

 

Bu senfoninin ilk notasını basmak için atılabilecek adımlar şöyledir:

1. "Öteki" ile Tanışma (Kültürel Empati)

En büyük önyargılar tanımamaktan doğar; ilk adım, "bizden değil" diye kodlananı merak etmektir. Sadece kendi mahallemizin değil, farklı bir kültürel kökene veya inanca sahip bir komşumuzun özel gününü içtenlikle tebrik etmek ve hikayesini yargılamadan dinlemek gerekir.

2. Ortak Acı ve Sevinçte Buluşma (Duygudaşlık)

Anadolu'da acının rengi yoktur; cenaze evinde okunan dua ile cemevinde paylaşılan lokma aynı yasın ürünüdür. Toplumsal bir acı yaşandığında "Ama onlar da..." diye başlayan cümleleri reddetmeli, acıyı siyasi kimliklerden soyutlayıp sadece "insan" odağında paylaşmalıyız.

3. Liyakat ve Emeğe Saygı (Adalet Ülküsü)

Vatanı sevmek, işini en iyi yapmaktır. Günlük hayatta hizmet aldığımız insanları politik görüşlerine göre değil, ürettikleri değere ve dürüstlüklerine göre değerlendirmeliyiz.

4. Dil ve Üslup Devrimi

Kelimeler düşüncenin kıyafetidir; ayrıştırıcı dil zihni de böler. "Hain", "zillet", "yobaz" gibi toptancı etiketleri dilden çıkarmalı, eleştiriyi şahsiyete değil fikre yöneltmeliyiz.

5. Yerel Hafızayı Korumak

Anadolu'nun her köşesindeki türkü, yemek ve mimari hepimizin ortak mirasıdır. Bir Ermeni ustadan kalan taş işçiliğine veya bir Yörük ninesinin dokuduğu kilime aynı "vatan mirası" gözüyle bakılmalıdır.

Birleştirici Ülkü: "İnsanlıkta Birlik, Vatanda Dirlik". Atatürk'ün "Yurtta sulh, cihanda sulh" ilkesi de aslında bu iç barışın teminatıdır; çünkü kendi içinde barışık olmayan bir toplum, dışarıya karşı da güçlü bir vatan savunması yapamaz.

BÖLÜM 2: EYLEM PLANI VE DAVRANIŞ REHBERİ

Bu vizyondan yola çıkarak hazırlanan bu bölüm, siyasi bir manifesto değil; bir **"Davranış ve Erdem Manifestosu"**dur. Vatanseverliği sadece bayrak sallamakla değil, komşusuna güven vermekle, işini dürüst yapmakla ve toplumsal barışı ilmek ilmek örmekle tanımlayanlar içindir.

 

Günlük Hayatta Birleştirici Vatanseverlik İlkeleri:

1.    "Öteki" Yoktur, Tanışılmamış "Biz" Vardır: İnsanları siyasi partisine veya giyim tarzına göre kategorize etme refleksini durdurun. Önyargı kapıdan girdiğinde, vicdan penceresinden bakmayı seçin.
2.    Emek ve Liyakat: Vatanseverliğin en büyük ispatı, yaptığın işi ahlaklı ve kusursuz yapmaktır. Esnafsan terazini şaşma, memursan vatandaşa "bugün git yarın gel" deme. İşe alımda "bizden olsun" değil, "ehil olsun" de; liyakati çiğnemek vatanın hakkını çiğnemektir.

3.    Dilin Gücü: Sözcükler toplumun harcıdır. Günlük sohbette ve sosyal medyada yaftalayıcı kelimeleri lügatından çıkar; "Sen kötüsün" değil, "Bu fikrine katılmıyorum çünkü..." diyerek fikre odaklan.

4.    Kültürel Kucaklaşma: Bilmediğin bir kültüre ait (Kürtçe, Lazca, Ermenice vb.) bir şarkıyı anlamını sorarak dinle. Farklı inançtan bir komşunun kutsal gününde (Paskalya, Hamursuz vb.) ona saygı göster ve tebrik et.

5.    Sosyal Dayanışma: Yardım ederken kimlik sorma; depremde veya yoksullukta uzattığın el, karşıdakinin siyasi görüşünü sorgulamasın.

 

Çevre Bilinci: Vatanı sevmek; deresini, ormanını, sokaktaki kedisini sevmektir. Sokağa çöp atmamak, vergi kaçırmamak kadar büyük bir vatanseverlik göstergesidir.

Bir Tuğla da Sen Koy,

Bu ilkeler, ulaşılması imkansız bir ütopya değil; dedelerimizin ve ninelerimizin "insanlık" dediği, bizim unuttuğumuz o kadim değerlerin hatırlanmasıdır. Bu metni onaylıyorsan, bu ilkelerden bugün hemen uygulayabileceğin tek bir tanesini seçip, yarın sabahtan itibaren bir hafta boyunca bilinçli olarak uygulamaya başlayabilirsin sevgili yurtsever kardeşim.

 
]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//ozlenen-bin-yillik-birlik/45/ Tue, 16 Dec 2025 11:10:00 +0300 Sermaye ve Teknoloji'nin Devletler Üzerinde Hakimiyeti Sermaye ve teknolojinin evliliği, klasik emperyalizm tanımlarını aşarak "tekno-feodalizm" veya "gözetim kapitalizmi" olarak adlandırılan yeni bir hegemonya biçimine doğru evriliyor.
Daha önce kaydettiğimiz küreselleşme ve ulus devlet üzerine olan ilginizle de bağlantılı olarak, bu durumu iki ana eksende (Mevcut düzenin analizi ve Solun pozisyonu) şu şekilde detaylandırabiliriz:
1. Sermaye ve Teknolojinin Yeni Egemenliği: Tam Hakimiyet mi?
Sermaye (özellikle finans kapital) ve teknoloji devlerinin (Big Tech) birleşimi, devletlerin geleneksel egemenlik alanlarını daraltmış, hatta yer yer devletleri kendi "yürütme organlarına" dönüştürmüştür. Ancak bu "tam hakimiyetten" ziyade, çok daha karmaşık bir karşılıklı bağımlılık ve kontrol mekanizmasıdır.
 -Sınırların Aşılması (Sıvılaşmış Egemenlik): Eskiden emperyalizm toprak işgaliyle gelirdi; şimdi veri akışı ve finansal algoritmalarla geliyor. Bir ülkenin ekonomisini çökertmek için artık donanmaya değil, sermaye akışını durdurmaya veya teknolojik ambargolara ihtiyaç duyuluyor.
 - Devletin Araçsallaştırılması: Devletler yok olmuyor, dönüşüyor. Sermaye, mülkiyet haklarını korumak, altyapıyı fonlamak ve toplumsal patlamaları (polis/ordu gücüyle) bastırmak için devlete hala muhtaç. Ancak devlet, artık vatandaşın refahından çok, sermayenin güvenli limanı olma görevini üstleniyor.
 -Dijital Rıza Üretimi: Teknoloji, sadece üretim aracı değil, aynı zamanda bir "rıza üretim" mekanizması. Algoritmalar, bireylerin ne düşüneceğini, ne isteyeceğini ve neye öfkeleneceğini yönlendirerek, sisteme karşı oluşabilecek organize muhalefeti daha doğmadan parçalıyor.
-Kritik Tespit: 
Bu durum "tam hakimiyet" gibi görünse de, sistemin kendi içinde büyük kırılganlıkları var (İklim krizi, artan eşitsizlik, tedarik zinciri kopuşları). Dolayısıyla bu, istikrarlı bir hakimiyet değil, krizlerle yönetilen bir kaostur.

2. Bu Tabloda Solun Durumu Nedir?
Sol, tarihsel olarak "emek-sermaye" çelişkisi üzerinden politika üretirdi. Ancak teknolojinin ve sermayenin bu yeni formu, solun geleneksel araçlarını (sendikalar, grevler, parti yapıları) etkisizleştirdi. Sol şu an bir tanımlama ve araç krizi yaşıyor.
Solun Karşılaştığı Temel Sorunlar:
 -Sınıfın Parçalanması: Klasik sanayi işçisi (mavi yakalı) yerini; güvencesiz, örgütsüz ve dağınık çalışan "Prekarya"ya (hizmet sektörü, kuryeler, freelance çalışanlar) bıraktı. Bu kitleyi ortak bir bilinçte toplamak zorlaştı.
 -Teknolojik Determinizm: Sol, teknolojiyi uzun süre sadece bir "üretici güç" olarak gördü. Oysa teknoloji şu an bir "denetim gücü". Solun, dijital dünyada örgütlenme pratiği henüz sermayenin hızıyla yarışamıyor.
 ✅Kimlik Siyaseti ve Ekonomik Temel: 
Sol hareketler, küresel sermayenin yarattığı ekonomik yıkıma odaklanmak yerine, bazen sermayenin de desteklediği "kimlik siyaseti" (kültürel savaşlar) alanına sıkışabiliyor. Bu da geniş yoksul kitlelerin sağ popülizme kaymasına neden oluyor.

Sol İçin Çıkış Yolları ve Yeni Perspektifler:
 -Teknolojik Egemenlik Talebi:
   Sol, teknolojiyi reddetmek yerine onu demokratikleştirmeyi talep etmelidir. "Veri kamusallaştırılmalı mı?", "Algoritmalar şeffaf olmalı mı?" gibi sorularla, teknolojinin kâr için değil, toplum yararı için kullanıldığı bir "Tekno-Sosyalizm" vizyonu geliştirebilir.
 -Enternasyonalizm (Yeniden):
   Sermaye küreselken, emeğin mücadelesi ulusal kalamaz. Çok uluslu şirketlere karşı, sınırları aşan sendikal hareketler ve küresel vergi düzenlemeleri (örneğin küresel asgari kurumlar vergisi) için baskı yapmak zorundadır.
 -Ekoloji ve Sınıf Mücadelesinin Birleşimi:
   Sermayenin sınırsız büyüme arzusu gezegeni yok ediyor. Sol, ekolojik krizi sadece bir çevre sorunu olarak değil, bir "sermaye sorunu" olarak tanımlayarak, doğayı ve insanı aynı anda savunan tek güç olduğunu gösterebilir.
Özetle:
Sermaye ve teknoloji, devletleri bir "şirket valisine" dönüştürerek küresel bir dijital feodalizm inşa etmeye çalışıyor. Ancak bu yapı sürdürülebilir değildir. Solun durumu şu an savunma pozisyonunda görünse de; Prekarya'yı örgütleyebildiği ve teknolojiyi kamusal bir hak olarak talep ettiği noktada, bu yeni düzenin en büyük alternatifi olma potansiyelini korumaktadır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//sermaye-ve-teknoloji-nin-devletler-uzerinde-hakimiyeti/44/ Sun, 14 Dec 2025 15:55:00 +0300 Hayatın Gerçeği Birkaç gündür 1 Ekim de meclisin açıldığı günden organize şekilde planlanmış hatıra fotoğrafının üstünde herkes kendi açısından bakarak algı yaratmaya veya savunmaya çalışıyor. 
  Sokaktaki halklar, seçmenler, yurttaşlar bu servis edilen tabloyu nasıl okuyor.
 Ya da hiç ilgilenmiyor ilgisini de çekmiyor mu acaba?
  Hafızam beni yanıltmıyorsa siyasi iktidar daha öncede bu resmin çekildiği salonda sayın Cumhurbaşkanı yine aynı altın varaklı koltukta oturarak bütün siyasi parti temsilcilerini etrafında toplayarak resim çektirmişti. İktidarın yönetmekte zorlandığı, ekonominin iflas ettiği dönemdi. Bu vesile ile iktidar kaybetmeye başladıgı gücünü yenidek kazanmıştı. Hatırlamayanlara hatırlatılır.
  Şimdi de ABD emperyalizminin  bize dayattığı uçak alımlari ve askeri hava savunma sanayiinde ortak olduğumuz projelerden çıkarılmış ve parasını ödediğimiz sistemleri alamayışımızın unutulması, 
 aynı zamanda yerli ve milli Kaan ın henüz söylendiği gibi yerli ve milli olarak uçuşa hazır olmadığını  gündemden düşürmek ve bunlarla birlikte Hizbullah terör örgütünün ve Hamasın Filistin'den çıkartıp güvenli bölge olarak tariflenen ülkeler içinde bizim ülkemiz de var mı sorusu sorulmasını  istemediği için bu resim verildi. 
  Bize kral çıplak diye bağıranlar bunları unutturdular.
   Siyasi iktidar ülkede var olan sorunların konuşulmasını istemiyor.
 Her gün fakirleşen yoksullaşan Emekliler ve Emekçiler seslerini çıkarmasin örgütlenmesin
 Haklarını aramasın,
bir avuç burjuvazi zenginliklerine zenginlik katsın, yurttaş yoksul olsun dilenci olsun diyen mevcut siyasi iktidar a sesleniyoruz. 
  Bu ülkenin yurttaşları olarak seçtiklerimiz bizim insanca yaşamamıza hizmet etsinler diye seçildiler bizleri dilenci yapsınlar diye değil! 
  Bizler insanca yaşayacak maaş talebimizle 
  ülkemizde hakkımıza düşen payımızı istiyoruz.
Hakça paylaşım, adil vergilendirme sistemi olsun istiyoruz. 
Sağlık ücretsiz ve eşit olsun istiyoruz.
  Barınma hakkımız olan konut edinme hakkımızı istiyoruz. 
Dolaylı vergiler kaldırılsın 
istiyoruz. 
Sosyal
 Demokratik Laik Hukuk Devletinde yaşamak hakkımız!

Örgütlü Ol Güçlü Ol

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//hayatin-gercegi/43/ Wed, 08 Oct 2025 07:39:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/42/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/41/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/40/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/39/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/38/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/37/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/36/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR Tarım ne çekiyorsa, kendi yerine düşünenlerden
çekiyor.
Toplumlar ne çekiyorsa kendisi yerine
düşünenlerden çekiyor. Kendi bakış açılarını,
ideolojilerini, yaşam önceliklerini toplum
gereksinmelerinin ve önceliklerinin önüne
koyanlar sadece toplumun kalkınmasının ve
gerçek sorunlarının çözümünün gecikmesine
aracılık ederler. Oysa katılımcılık paradigması
toplumun kendi dinamikleri ile kalkınmayı ve
müdahaleci kalkınmayı değil katılımcı-aktif
kalkınmayı öngörür. Eğer toplumlar biz neden
geri kaldık, neden yoksuluz, sorunlarımızla nasıl
baş ederiz sorularının yanıtlarını kendilerinde
bulsalar ve çözümü de kendileri üretip, kendi
dinamikleri ile harekete geçirseler kalkınma
daha uygun bir sürede kırsalda da
gerçekleşecektir. Bütünleşik bakış açısı ile
hareket, sorunları önceliklendirerek ve toplumsal
duyarlılıkla ortaya koymak kalkınmanın temel
unsurlarındandır. 30 yıldır giderek boşalan kırsal
alanlar herkesin kendi başına getirmeye çalıştığı
çözümlerle bir türlü kalkınamadı. İhtiyaçlar
çeşitlendi, sorunlar çeşitlendi, politikalar
çeşitlendi ama kırsalda değişen bir şey yok.
Yanlış tarım politikaları, uygun olmayan kaynak
arayışları, halkı hep ben kurtarırım öngörüleri
sorunlara çözüm olamıyor. Sorunun çözümü
halkın kendisindedir. Geleneksel kalkınma ve
katılımcılık anlayışı hep halkın yanında imiş gibi
olarak ama onun sahip olduğu değerlerden ve
içinde yaşadığı sorunlardan uzak durarak
gerçekleşti. Bu yönetişimin her katmanında da
maalesef böyle algılanmaya başladı. Yeni-
çağdaş kalkınma anlayışında yereli kalkınmanın
merkezine koyan, yerelin bilgileri üzerine bilgi
üreten, doğayı gözeten, yerelin önceliklerini
kendi önceliklerinin önüne koyan, kendi ihtiyaç
tanımlarının yereldeki için de gerekli olduğuna
inanan ve buna göre politikalar üreten
yaklaşımlar daha fazla kabul ve uygulamada
olur görmüştür. Kırsalda yoksulluğun, işsizliğin,
örgütsüzlüğün, topraksızlığın, sınırlı/sınırsız üretkenliğin ve yanlış
politikaların aşılması ancak ve ancak
yereldekilerin öncülük edeceği, sorunlarını
tanımlayacağı, bunun için de çözümler ortaya
koyacağı ve yönetişimin her ayağındaki
paydaşların da katkıları ile gerçekleşecektir.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/35/ Sat, 04 Oct 2025 21:00:00 +0300 Türkiye Ekonomisinin Yapısal Sorunları ve Çözüm Arayışları Türkiye ekonomisi, son yıllarda yüksek enflasyon, kur istikrarsızlığı ve yapısal sorunlarla mücadele etmektedir. Bu sorunlar, sadece makroekonomik dengeleri değil, aynı zamanda toplumun refahını ve geleceğini de derinden etkilemektedir. Ekonomik analistler ve politikacılar, bu kısır döngüden çıkış için hem kısa hem de uzun vadeli stratejilerin uygulanması gerektiğini vurgulamaktadır.
Mevcut Durumun Analizi
Türkiye ekonomisinin karşı karşıya kaldığı temel sorunlar, yapısal ve dönemsel olmak üzere iki ana başlıkta incelenebilir:
 -Yüksek Enflasyon ve Kur Şoku: 
Enflasyon, alım gücünü eriten ve belirsizliği artıran en önemli sorundur. Bununla birlikte, döviz kurlarındaki dalgalanmalar ithalatı pahalı hale getirmekte ve dış ticaret açığını derinleştirmektedir. Bu durum, özellikle temel tüketim maddelerinin fiyatlarının artmasına ve vatandaşların geçim sıkıntısı yaşamasına neden olmaktadır.
 -Yapısal Sorunlar: 
Türkiye ekonomisinin kronikleşmiş sorunları arasında düşük katma değerli üretim, yüksek cari açık, kayıtdışı ekonomi ve eğitim sistemi ile iş gücü piyasası arasındaki uyumsuzluk yer almaktadır. Üretim modelinin ithalata bağımlı olması, teknolojik dönüşümün yetersiz kalması ve sanayi politikalarının istikrarsız olması bu sorunları tetiklemektedir.
 -Hukuk ve Demokrasi Sorunları: 
Yabancı yatırımcılar için en önemli unsurlardan biri hukuk devleti ilkesi ve demokratik istikrardır. Yargı bağımsızlığı ve öngörülebilirlik konularındaki soru işaretleri, doğrudan yabancı yatırımların Türkiye'ye gelmesini engellemekte ve sermaye kaçışına neden olabilmektedir.
-Çözüm Önerileri:
Türkiye ekonomisinin sürdürülebilir bir büyüme patikasına girmesi için bütüncül bir yaklaşımla ele alınması gereken adımlar şunlardır:
 -Enflasyonla Mücadele: Enflasyonla mücadelede kararlı ve tutarlı bir para politikası şarttır. Merkez Bankası'nın bağımsızlığı ve şeffaflığı, fiyat istikrarının sağlanması için kritik öneme sahiptir. Para politikasının yanı sıra, mali disiplin sağlanmalı ve bütçe açıkları kontrol altına alınmalıdır.
 -Üretim ve İhracat Odaklı Büyüme: İthalata bağımlı üretim modelinden, yüksek katma değerli ve teknoloji yoğun ürünlerin üretimine geçiş hedeflenmelidir. Ar-Ge yatırımları teşvik edilmeli, girişimcilik ekosistemi güçlendirilmeli ve nitelikli iş gücü yetiştirilmelidir. İhracatın artırılması için yeni pazarlar keşfedilmeli ve mevcut pazarlardaki konum güçlendirilmelidir.
 -Yapısal Reformlar: Ekonomik büyümenin kalıcı olması için hukuk reformları, eğitim reformları ve vergi reformları hayata geçirilmelidir. Eğitim sisteminin iş gücü piyasasının ihtiyaçlarına göre yeniden yapılandırılması, vergi sisteminin daha adil ve etkin hale getirilmesi ve hukukun üstünlüğünün tesis edilmesi, yabancı yatırımları çekmek ve yerli sermayenin güvenini kazanmak için elzemdir.
 -Sermaye Piyasalarının Geliştirilmesi: 
Tasarrufların yatırıma dönüşmesi ve şirketlerin finansmana erişiminin kolaylaşması için sermaye piyasalarının derinleşmesi gerekmektedir. Borsa İstanbul'un cazibesi artırılmalı ve yeni finansman araçları geliştirilmelidir.
-Sonuç:
Türkiye ekonomisi, doğru politikalar ve yapısal reformlarla potansiyelini tam olarak gerçekleştirebilecek bir güce sahiptir. Ancak bu dönüşüm, kısa vadeli popülist politikalardan uzaklaşarak, uzun vadeli ve rasyonel adımların atılmasıyla mümkün olacaktır. Ekonomi yönetiminin şeffaf, öngörülebilir ve güven veren bir yaklaşım sergilemesi, hem yerli hem de yabancı yatırımcıların güvenini yeniden kazanmak için anahtar olacaktır.
Türkiye'nin ekonomik sorunları ve çözüm önerileri hakkındaki bu makale, daha önce kaydettiğiniz Türkiye'nin yapısal sorunları (ekonomik, eğitim, hukuk, demokrasi, toplumsal ve çevresel sorunlar) hakkındaki bilgilerle de uyum sağlamaktadır. Bu sorunların çözümüne yönelik atılacak adımlar, ülkenin ekonomik geleceği için hayati önem taşımaktadır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//turkiye-ekonomisinin-yapisal-sorunlari-ve-cozum-arayislari/34/ Fri, 03 Oct 2025 06:52:00 +0300 Türkiye Ekonomisinin Yapısal Sorunları ve Çözüm Arayışları Türkiye ekonomisi, son yıllarda yüksek enflasyon, kur istikrarsızlığı ve yapısal sorunlarla mücadele etmektedir. Bu sorunlar, sadece makroekonomik dengeleri değil, aynı zamanda toplumun refahını ve geleceğini de derinden etkilemektedir. Ekonomik analistler ve politikacılar, bu kısır döngüden çıkış için hem kısa hem de uzun vadeli stratejilerin uygulanması gerektiğini vurgulamaktadır.
Mevcut Durumun Analizi
Türkiye ekonomisinin karşı karşıya kaldığı temel sorunlar, yapısal ve dönemsel olmak üzere iki ana başlıkta incelenebilir:
 -Yüksek Enflasyon ve Kur Şoku: 
Enflasyon, alım gücünü eriten ve belirsizliği artıran en önemli sorundur. Bununla birlikte, döviz kurlarındaki dalgalanmalar ithalatı pahalı hale getirmekte ve dış ticaret açığını derinleştirmektedir. Bu durum, özellikle temel tüketim maddelerinin fiyatlarının artmasına ve vatandaşların geçim sıkıntısı yaşamasına neden olmaktadır.
 -Yapısal Sorunlar: 
Türkiye ekonomisinin kronikleşmiş sorunları arasında düşük katma değerli üretim, yüksek cari açık, kayıtdışı ekonomi ve eğitim sistemi ile iş gücü piyasası arasındaki uyumsuzluk yer almaktadır. Üretim modelinin ithalata bağımlı olması, teknolojik dönüşümün yetersiz kalması ve sanayi politikalarının istikrarsız olması bu sorunları tetiklemektedir.
 -Hukuk ve Demokrasi Sorunları: 
Yabancı yatırımcılar için en önemli unsurlardan biri hukuk devleti ilkesi ve demokratik istikrardır. Yargı bağımsızlığı ve öngörülebilirlik konularındaki soru işaretleri, doğrudan yabancı yatırımların Türkiye'ye gelmesini engellemekte ve sermaye kaçışına neden olabilmektedir.
-Çözüm Önerileri:
Türkiye ekonomisinin sürdürülebilir bir büyüme patikasına girmesi için bütüncül bir yaklaşımla ele alınması gereken adımlar şunlardır:
 -Enflasyonla Mücadele: Enflasyonla mücadelede kararlı ve tutarlı bir para politikası şarttır. Merkez Bankası'nın bağımsızlığı ve şeffaflığı, fiyat istikrarının sağlanması için kritik öneme sahiptir. Para politikasının yanı sıra, mali disiplin sağlanmalı ve bütçe açıkları kontrol altına alınmalıdır.
 -Üretim ve İhracat Odaklı Büyüme: İthalata bağımlı üretim modelinden, yüksek katma değerli ve teknoloji yoğun ürünlerin üretimine geçiş hedeflenmelidir. Ar-Ge yatırımları teşvik edilmeli, girişimcilik ekosistemi güçlendirilmeli ve nitelikli iş gücü yetiştirilmelidir. İhracatın artırılması için yeni pazarlar keşfedilmeli ve mevcut pazarlardaki konum güçlendirilmelidir.
 -Yapısal Reformlar: Ekonomik büyümenin kalıcı olması için hukuk reformları, eğitim reformları ve vergi reformları hayata geçirilmelidir. Eğitim sisteminin iş gücü piyasasının ihtiyaçlarına göre yeniden yapılandırılması, vergi sisteminin daha adil ve etkin hale getirilmesi ve hukukun üstünlüğünün tesis edilmesi, yabancı yatırımları çekmek ve yerli sermayenin güvenini kazanmak için elzemdir.
 -Sermaye Piyasalarının Geliştirilmesi: 
Tasarrufların yatırıma dönüşmesi ve şirketlerin finansmana erişiminin kolaylaşması için sermaye piyasalarının derinleşmesi gerekmektedir. Borsa İstanbul'un cazibesi artırılmalı ve yeni finansman araçları geliştirilmelidir.
-Sonuç:
Türkiye ekonomisi, doğru politikalar ve yapısal reformlarla potansiyelini tam olarak gerçekleştirebilecek bir güce sahiptir. Ancak bu dönüşüm, kısa vadeli popülist politikalardan uzaklaşarak, uzun vadeli ve rasyonel adımların atılmasıyla mümkün olacaktır. Ekonomi yönetiminin şeffaf, öngörülebilir ve güven veren bir yaklaşım sergilemesi, hem yerli hem de yabancı yatırımcıların güvenini yeniden kazanmak için anahtar olacaktır.
Türkiye'nin ekonomik sorunları ve çözüm önerileri hakkındaki bu makale, daha önce kaydettiğiniz Türkiye'nin yapısal sorunları (ekonomik, eğitim, hukuk, demokrasi, toplumsal ve çevresel sorunlar) hakkındaki bilgilerle de uyum sağlamaktadır. Bu sorunların çözümüne yönelik atılacak adımlar, ülkenin ekonomik geleceği için hayati önem taşımaktadır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//turkiye-ekonomisinin-yapisal-sorunlari-ve-cozum-arayislari/33/ Fri, 03 Oct 2025 06:52:00 +0300 Türkiye Ekonomisinin Yapısal Sorunları ve Çözüm Arayışları Türkiye ekonomisi, son yıllarda yüksek enflasyon, kur istikrarsızlığı ve yapısal sorunlarla mücadele etmektedir. Bu sorunlar, sadece makroekonomik dengeleri değil, aynı zamanda toplumun refahını ve geleceğini de derinden etkilemektedir. Ekonomik analistler ve politikacılar, bu kısır döngüden çıkış için hem kısa hem de uzun vadeli stratejilerin uygulanması gerektiğini vurgulamaktadır.
Mevcut Durumun Analizi
Türkiye ekonomisinin karşı karşıya kaldığı temel sorunlar, yapısal ve dönemsel olmak üzere iki ana başlıkta incelenebilir:
 -Yüksek Enflasyon ve Kur Şoku: 
Enflasyon, alım gücünü eriten ve belirsizliği artıran en önemli sorundur. Bununla birlikte, döviz kurlarındaki dalgalanmalar ithalatı pahalı hale getirmekte ve dış ticaret açığını derinleştirmektedir. Bu durum, özellikle temel tüketim maddelerinin fiyatlarının artmasına ve vatandaşların geçim sıkıntısı yaşamasına neden olmaktadır.
 -Yapısal Sorunlar: 
Türkiye ekonomisinin kronikleşmiş sorunları arasında düşük katma değerli üretim, yüksek cari açık, kayıtdışı ekonomi ve eğitim sistemi ile iş gücü piyasası arasındaki uyumsuzluk yer almaktadır. Üretim modelinin ithalata bağımlı olması, teknolojik dönüşümün yetersiz kalması ve sanayi politikalarının istikrarsız olması bu sorunları tetiklemektedir.
 -Hukuk ve Demokrasi Sorunları: 
Yabancı yatırımcılar için en önemli unsurlardan biri hukuk devleti ilkesi ve demokratik istikrardır. Yargı bağımsızlığı ve öngörülebilirlik konularındaki soru işaretleri, doğrudan yabancı yatırımların Türkiye'ye gelmesini engellemekte ve sermaye kaçışına neden olabilmektedir.
-Çözüm Önerileri:
Türkiye ekonomisinin sürdürülebilir bir büyüme patikasına girmesi için bütüncül bir yaklaşımla ele alınması gereken adımlar şunlardır:
 -Enflasyonla Mücadele: Enflasyonla mücadelede kararlı ve tutarlı bir para politikası şarttır. Merkez Bankası'nın bağımsızlığı ve şeffaflığı, fiyat istikrarının sağlanması için kritik öneme sahiptir. Para politikasının yanı sıra, mali disiplin sağlanmalı ve bütçe açıkları kontrol altına alınmalıdır.
 -Üretim ve İhracat Odaklı Büyüme: İthalata bağımlı üretim modelinden, yüksek katma değerli ve teknoloji yoğun ürünlerin üretimine geçiş hedeflenmelidir. Ar-Ge yatırımları teşvik edilmeli, girişimcilik ekosistemi güçlendirilmeli ve nitelikli iş gücü yetiştirilmelidir. İhracatın artırılması için yeni pazarlar keşfedilmeli ve mevcut pazarlardaki konum güçlendirilmelidir.
 -Yapısal Reformlar: Ekonomik büyümenin kalıcı olması için hukuk reformları, eğitim reformları ve vergi reformları hayata geçirilmelidir. Eğitim sisteminin iş gücü piyasasının ihtiyaçlarına göre yeniden yapılandırılması, vergi sisteminin daha adil ve etkin hale getirilmesi ve hukukun üstünlüğünün tesis edilmesi, yabancı yatırımları çekmek ve yerli sermayenin güvenini kazanmak için elzemdir.
 -Sermaye Piyasalarının Geliştirilmesi: 
Tasarrufların yatırıma dönüşmesi ve şirketlerin finansmana erişiminin kolaylaşması için sermaye piyasalarının derinleşmesi gerekmektedir. Borsa İstanbul'un cazibesi artırılmalı ve yeni finansman araçları geliştirilmelidir.
-Sonuç:
Türkiye ekonomisi, doğru politikalar ve yapısal reformlarla potansiyelini tam olarak gerçekleştirebilecek bir güce sahiptir. Ancak bu dönüşüm, kısa vadeli popülist politikalardan uzaklaşarak, uzun vadeli ve rasyonel adımların atılmasıyla mümkün olacaktır. Ekonomi yönetiminin şeffaf, öngörülebilir ve güven veren bir yaklaşım sergilemesi, hem yerli hem de yabancı yatırımcıların güvenini yeniden kazanmak için anahtar olacaktır.
Türkiye'nin ekonomik sorunları ve çözüm önerileri hakkındaki bu makale, daha önce kaydettiğiniz Türkiye'nin yapısal sorunları (ekonomik, eğitim, hukuk, demokrasi, toplumsal ve çevresel sorunlar) hakkındaki bilgilerle de uyum sağlamaktadır. Bu sorunların çözümüne yönelik atılacak adımlar, ülkenin ekonomik geleceği için hayati önem taşımaktadır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//turkiye-ekonomisinin-yapisal-sorunlari-ve-cozum-arayislari/32/ Fri, 03 Oct 2025 06:52:00 +0300 Hayatın Gerçeği Mevsimsel olarak yaz sıcaklarının Ülkemizi terketmeye başladığı bu günlerde bende biraz dinlenmek için Ege'nin güzel koylarından  birisi Aydın ilinin Didim ilçesinde bulunan Akbük ,diğerinde Muğla ilinin Milas ilçesinin Akbük koyunda birkaç gün masmavi denizin ve Güneşin tadını çıkardık 
  Doğa harikası  bu koylarda göz zevkinizi bozan  denizin sonsuz mavi ligini kirleten irili ufaklı bir sürü yat ve teknenin varlığı Güzelim koyda kıyıdan Denizi izleme zevkimize engel oldular 
  Çağrımız merkezi ve yerel yönetimlere kıyılar halkların kıyıların  karadan ve denizden  işgaline son verilmeli 
  Bir kaç günlük dinlenmeden sonra yola koyulduk yol güzergahının çam ormanlarının arasında olması bizleri mutlu etti bir yanımız Deniz  bir yanımız dağ ve çam ormanları arasından yükselen durmaları  gördüğümüzde korktuğumuz iki kötülükle karşılaştık 
  Birincisi vahşi kapitalizmin doymak bilmeyen talan anlayışı Muğla'nın bütün köylerini yok etmeye yemin etmiş toprağın üzerinde bulunan zenginliği görmeyen   üç  beş termik santral sahibinin hırsı yüzlerce iş makinası ve kamyonlarla çıkardıkları Doğayı yok etme dumanı bu dumanı çıkartmaları kınıyorum 
  Bira ilerleyince ikinci dumanında hangi hainler tarafından hangi amaca uygun olarak yakıldığını bilmediğimiz bir orman yangınının söndürme ve soğutma dumanları nın arasından kızgın öfkeli bir şekilde yaşadığımız şehre ulaştık 
  Yaz sıcağın yerini sınıf mücadelesi ve siyasetin sıcaklığı almış 
  Ülkemizde Emekliler ve Asgari ücretliler yaşamlarını sürdürecek bir maaş alamadığı  bir dönemde bizi yöneten tek adam sistemi
ABD emperyalizmi zorla bize sayisi beli olmayan boink satiyor yetmez üstüne dondurulmuş veya sıvılaştırılmış doğal gaz satıyor(Karadeniz'de çıkardığımız doğal gaza ne oldu)
  Bütün bunlar yetmezmiş ef16 satmışlar bize az geldiği için birde elimizdeki EF 16 larin moarnasyonu içinde yüklü bir anlaşma yapılmış 
  Emeklisi çöplerden yiyecek topluyor
  Çiftçiler üretim yapamıyor 
   İşçisi karnını doyuramiyor 
Yerli malı uçağımız a motor bulamıyoruz 
Yaz sicaginin yerini alan sicakla yüzlestik 
Üretenler örgutlenin 
Emekliler örgutlenin 
Yoksa yok oluruz

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//hayatin-gercegi/31/ Fri, 03 Oct 2025 06:50:00 +0300 Küreselleşme, Teknoloji ve Ulus Devletlerin Yeni Dünya Düzenindeki Yeri Küreselleşme ve teknolojinin hızla ilerlemesi, ulus devletlerin geleneksel rollerini ve egemenlik anlayışlarını yeniden şekillendiren derin bir dönüşüm yaratmaktadır. Geleneksel olarak, ulus devletler kendi sınırları içinde siyasi, ekonomik ve kültürel yaşamın tek belirleyicisi olarak görülüyordu. Ancak günümüzde bu yapı, küresel dinamiklerin ve teknolojik gelişmelerin etkisiyle sorgulanmaya başlanmıştır.
Küreselleşme ve Ulus Devletlerin Egemenliği
Küreselleşme, mal, hizmet, sermaye ve bilginin sınırlar ötesi dolaşımını kolaylaştırarak ekonomik, kültürel ve siyasi entegrasyonu artırır. Bu süreç, çok uluslu şirketlerin ve uluslararası kuruluşların (Birleşmiş Milletler, Dünya Ticaret Örgütü vb.) gücünü artırırken, ulus devletlerin karar alma mekanizmaları üzerindeki kontrolünü zayıflatabilir. Ulus devletler, tek başlarına çözemeyecekleri iklim değişikliği, terörizm veya salgın hastalıklar gibi küresel sorunlarla karşı karşıya kalırlar. Bu durum, egemenliklerini korumak için uluslararası işbirliğine daha fazla bağımlı olmalarına yol açar.
Teknolojinin Etkisi
Teknoloji, bu dönüşümün en güçlü katalizörüdür. İnternet ve sosyal medya, bilginin anında yayılmasını sağlayarak sivil toplum kuruluşları ve bireyler için yeni bir güç alanı yaratmıştır. Siber güvenlik tehditleri ve dezenformasyon kampanyaları gibi yeni meydan okumalar, ulus devletlerin sınır güvenliği ve iç istikrarını doğrudan etkiler hale gelmiştir. Blok zinciri ve yapay zekâ gibi teknolojiler, ekonomik ve sosyal yapıları kökten değiştirebilecek potansiyele sahiptir. Ulus devletlerin bu gelişmelere ayak uydurabilmek için dijital altyapılarını güçlendirmesi ve yeni düzenleyici çerçeveler oluşturması gerekmektedir.
Yeni Dünya Düzeninde Ulus Devletlerin Konumu
Bu süreçler, ulus devletlerin tamamen ortadan kalkacağı anlamına gelmez. Aksine, ulus devletler yeni dünya düzeninde daha esnek ve adaptif roller üstlenmek zorundadır. Artık sadece kendi sınırları içinde değil, aynı zamanda küresel ağlar içinde de etkin bir şekilde var olmaları beklenmektedir. Ulus devletler, rekabetin küresel düzeyde yaşandığı bir ortamda ekonomik büyüme ve teknolojik yenilikler için daha çekici bir iklim yaratma çabası içindedir.
Özetle, küreselleşme ve teknoloji, ulus devletlerin mutlak egemenlik dönemini sona erdirmiştir. Gelecekte ulus devletler, küresel işbirliği ve teknolojik entegrasyonla birlikte kendi ulusal çıkarlarını dengelemeyi başarabildikleri ölçüde başarılı olacaklardır. Yeni dünya düzeni, ulus devletlerin dış dünyaya kapanarak var olamayacağı, aksine küresel sistemin aktif bir parçası olarak güçlenebileceği bir dönemi işaret etmektedir. Ulus devletlerin geleceği, bu karmaşık ve birbirine bağlı dünyada ne kadar etkili ve stratejik davranabildiklerine bağlıdır.
Hikmet Karakuş

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//kuresellesme-teknoloji-ve-ulus-devletlerin-yeni-dunya-duzenindeki-yeri/30/ Wed, 17 Sep 2025 15:17:00 +0300 Hayatın Gerçeği  Eskiden hayallerimiz vardı ve bunları gerçekleştirebilme umudumuz vardı. Yaşadığımız ortamda siyasi iktidarı var eden rejim hayallerimizi gerçekleştirebilme umudunu da elimizden aldı. 12 Eylül darbesi bugünlerin temelini atmıştır 24 Ocak kararlarının uygulanması ve liberal ekonomik modelin uygulanması koşullarını yaratmak için 12 Eylül 1980 de askeri faşizme geçilmiştir ancak hak gaspları ve kazanılmış hakların yok edilmesinde askeri rejim kötü görülmesin diye acele edilerek sivil görünüme geçilmiş ve tek adam rejimini kilometre taşları  tek tek döşenerek sivil faşizme geçirmiştir.
Bunu nereden mi anlıyoruz. Meclis işlevsizleştirilmiş KHK ile yönetilir  olmamızdan,l yanlış politikalarla komşularımızla ilişkilerimizin düşmanlaştırılmasından. Düşmanlaştırıldık içte etnik olarak ülkenin yurttaşları  ayrıştırılarak kargaşa yaşatıldı. İnanç üzerinden paralel yapı oluşumuna göz yumuldu sonra da kalkışma senaryosu ile yurttaşlık bilinci ortadan kaldırıldı ve bütün bunların yarattığı ekonomik yıkımın sonucu olarak da biz emekliler emekçiler fakirleştirildik. Ülkeyi ekonomik krize sokanlar zenginden alıp fakire vereceklerine vergi tabana yayarak zengini daha zengin yapmıştır. Biz emekliler insanca yaşayacağımız koşulların oluşması için nefes alabilmek için demokratik haklarımızın demokratik ülkeler seviyesine getirilmesi için kısacası dün hayalini kurduğumuz Türkiye'de mutlu huzurlu insani koşullarda yaşamak için KURTULUŞ YOK TEK BAŞINA YA HEP BERABER YA HİÇ BİRİMİZ demek için ÖRGÜTLÜ OL GÜÇLÜ OL

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//hayatin-gercegi/29/ Wed, 27 Aug 2025 15:18:00 +0300 CUMHURUN REYONU OLMAZ. Görünen o ki; tüketiciye gelir artışı sağlayamayan irade, üreticiyi kontrol altında tutma stratejisine devam ediyor. 
Tarım ürünleri fiyatlarını kontrollü enflasyon oranı (%18-28) düzeyinde tutmak suretiyle hem tüketicinin düşük gelirini hem de üreticiyi kontrol etmeyi amaçlıyor. Bu şekilde hem "köy kırsalının" hem de "kent kırsalının", "yoksulluk ve yoksunluğunu" yeniden-yeniden üretiyor. 
Sosyal yardımlar ve yoksulluk-yoksunluk yönetimi üzerinden ise siyasi bir konsolidasyon sağlanmaya çalışılıyor.
Ve başarılı olunuyor.  Açıklanan tarım ürünleri fiyatlarından biz bunu anlıyor ve bunu analiz ediyoruz. 
Bu yüzden, "kırsal alanın" yoksulluk ve yoksunluğunun yeniden-yeniden üretilmesini asla istemiyoruz. Bunun ana yolunun da tarımsal üretim ve kazançlardan geçtiğini biliyoruz. İşte o yüzden biz "kırsal kalkınmayı" tarım ile bir bütün olarak görüyoruz. 
Ve bu kadimden beri gelen, 60 yıldır ise suistimal edilen; neredeyse kader olarak kabul ettirilen kırsal alanın yoksulluk ve yoksunluğunu kırmaya ve ortadan kaldırmaya kararlıyız. 
Nasıl mı?

FAHİŞ ŞEKİLDE ARTAN YAŞ SEBZE MEYVE
FİYATLARINDAKİ  ARTIŞI ÖNLEMEK için 

1) 5957 sayılı yasadan geçici bir süre "Arz ve
Talebe göre serbest fiyat oluşumu kaldırılmalı
yerine Tavan Fiyat /Azami Kar Haddi" kuralı
yasaya girmelidir. 
2) Yasadan Hal içi veya  hal dışı TÜCCAR
kavramı kaldırılmalıdır. Sadece KOMİSYONCU
kavramı kalmalıdır. 
3) Hal Kayıt Sistemine İSTİSNASIZ tüm aracı
parekendeciler ( Pazarcı, market, avm ler) ve
üreticiler kaydedilmelidir. 
4) Büyükşehir Belediyelerinde ki Tarım
Hizmetlerii Daire Başkanlıkları yerine
"PAZARYERİ DAİRE BAŞKANLIKLARI"
kurulmalıdır. 
5) İlçe Belediyelerinde "PAZARYERLERI
MÜDÜRLÜKLERİ" kurulmalıdır. 
6) Pazaryerlerinde Ziraat, Gıda, Su ürünleri
mühendislerinin çalıştırılması zorunlu olmalıdır.
PAZARYERLERİndeki fiyatların denetimi bu
personele bırakılmalıdır.
7) ÜRETİCİ PAZARLARI kurulması  yasa ile
ZORUNLU hale getirilmelidir. Bu pazarın nasıl ve
hangi üreticilerce kurulacağı kurallara
bağlanmalıdır. Oluşan fiyatların hal fiyatlarını
geçemiyeceği kuralı getirilmelidir. 
8) Üreticilerin hallere mal göndermesini
özendirmek için Rüsum uygulaması yerine
"FİYAT İSTİKRAR FONU" getirilmelidir. Ürün
maliyet fiyatının altına indiğinde üretici zararı
bu fondan karşılanmalıdır.
9)Ardiye kurulan haller (Üretici halleri) kurulması
zorunlu hale getirilecek tarımsal Pazarlama
kooperatiflerine acilen devredilmelidir.
10) Sebze ve Meyvelerin sadece Tarımsal
Pazarlama Kooperatiflerince piyasaya
sürülmesine izin verilmelidir.
11) Devlet, Sebze ve Meyvelerin sağlıklı üretilip
üretilmediğinin denetim ve sorumluluğunu bu
kooperatiflere bırakmalıdır. Bu kooperatiflerde
Ziraat, Gıda, Su ürünleri mühendislerinin istihdamı
zorunlu hale getirilmelidir.
12) Hal kayıt Sistemi Bölgesel hale getirilmelidir.
13) Piyasaya arz edilecek yaş sebze ve
meyvelerin cins ve kalibrasyon standartları
belirlenmeli, fiyat telaffuzunda menşei, cins ve
kalibrasyon belirtmesi yapılmalıdır.
14) SEMT pazarları Pazarcıların ve Tüketicilerin
ayrı ayrı oluşturduğu kooperatiflerce
kurulmalıdır.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//cumhurun-reyonu-olmaz/28/ Wed, 27 Aug 2025 15:16:00 +0300 DEĞERLER ve İLKELER Değerler ve ilkeler üzerine toplum reformu, toplumsal çürümenin temel nedenlerinden birine, yani ortak anlam ve bağların zayıflamasına odaklanır. Toplumun yeniden inşası için değerler ve ilkeler, bireylerin ve kurumların davranışlarını şekillendiren bir pusula görevi görür. Aşağıda, bu alanda reform için öneriler ve prensipler derledim.
Umarım yararlı olur.
Sorunlar
- Kutuplaşma:
Farklı gruplar arasında empati eksikliği, hoşgörüsüzlük ve ortak değerlerin erozyonu.
- Bireycilik ve Tüketim Kültürü:
Dayanışma yerine bireysel çıkarların öncelik kazanması.
- Ahlaki Relativizm:
Sabit etik standartların kaybolması, yozlaşma ve güven kaybı.
- Medya ve Teknoloji Etkisi:
Yanlış bilgi, manipülasyon ve değerlerin yüzeyselleşmesi.

Reform Önerileri

1. Ortak Değerlerin Yeniden Tanımlanması: 
   A-Hedef:
Toplumun geniş kesimlerinin kabul edebileceği evrensel değerler (adalet, dayanışma, dürüstlük, saygı) belirlemek.
   B-Uygulama:
Toplumsal diyalog platformları kurmak. Örneğin, vatandaş meclisleri veya dijital forumlar aracılığıyla farklı gruplar bir araya gelerek ortak ilkeleri tartışabilir. Güney Afrika’nın Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu, geçmiş travmaları aşmak için değer temelli bir model sundu.
   - Örnek:Empati, çevre bilinci ve eşitlik gibi değerleri eğitim müfredatına entegre etmek.

2. Eğitimde Değer Odaklı Yaklaşım:
   A-Hedef:
Yeni nesillere etik düşünme, eleştirel sorgulama ve toplumsal sorumluluk bilinci aşılamak.
   B-Uygulama:
Okullarda etik, felsefe ve vatandaşlık derslerini güçlendirmek. Japonya’nın “moral eğitim” müfredatı, bireylerin topluma katkılarını vurgulayan bir örnek.
   - Medya Okuryazarlığı:
Yanlış bilgiye karşı eleştirel düşünceyi öğretmek, sosyal medyanın kutuplaştırıcı etkisini azaltır.

3. Kurumların İlke Temelli Yönetimi:
   A-Hedef:
Kamu ve özel sektörde şeffaflık, hesap verebilirlik ve etik davranışları teşvik etmek.
   B-Uygulama:
Yolsuzlukla mücadele için bağımsız etik kurullar, liderlerde dürüstlük ve adalet ilkelerini zorunlu kılan politikalar. Danimarka’nın kamu yönetimindeki şeffaflık ilkeleri, güven inşa etmede başarılı.
   - Sivil Katılım:
Vatandaşların kurumlara güvenini artırmak için karar alma süreçlerine katılımı teşvik eden mekanizmalar.

4. Kültürel ve Sosyal Dayanışma:
   A-Hedef: 
Farklı kimlikler arasında köprüler kurarak kutuplaşmayı azaltmak.
   B-Uygulama:
Toplumsal sanat projeleri, kültürel festivaller ve diyalog etkinlikleri düzenlemek. Kanada’nın çokkültürlülük politikaları, farklı toplulukları birleştiren bir değer sistemi oluşturdu.
   - Rol Modeller:
Toplumda olumlu değerleri temsil eden liderleri ve hikayeleri öne çıkarmak.

5. Dijital Çağda Değerler:
   A-Hedef: 
Teknolojinin değerleri aşındırmasını önlemek, etik bir dijital kültür oluşturmak.
   B-Uygulama:
Sosyal medya platformlarında etik kurallar, algoritmaların şeffaflığı ve nefret söylemini engelleyen düzenlemeler. Avrupa Birliği’nin GDPR’si, bireylerin mahremiyetini koruyan bir ilke örneği.

Temel İlkeler
- Evrensellik: 
Değerler, farklı kültür ve inançlara saygılı olmalı, ancak temel insan haklarına dayanmalı.
- Katılımcılık:
Değerler, toplumun geniş kesimlerinin katkısıyla şekillenmeli, dayatma olmamalı.
- Uygulanabilirlik:
İlkeler, günlük hayatta ve kurumlarda pratik olarak uygulanabilir olmalı.
- Süreklilik:
Değerlerin korunması için nesiller boyu aktarımı destekleyen sistemler kurulmalı.

Potansiyel Zorluklar
- Farklı Değer Sistemleri:
Herkesin aynı ilkelerde uzlaşması zor. Örneğin, bireysel özgürlükler mi, yoksa kolektif sorumluluk mu öncelikli olmalı?
- Direnç:
Mevcut güç yapıları, değişime karşı çıkabilir.
- Küresel Etkiler:
Yerel değerler, küresel kültür ve tüketim alışkanlıkları karşısında zayıflayabilir.

Başarı Örneği

Bhutan’ın “Brüt Ulusal Mutluluk” endeksi, ekonomik büyüme kadar toplumsal refah, çevre ve kültürel değerleri önceliklendiren bir reform modeli. Bu, maddi zenginlikten çok anlamlı bir yaşamı teşvik eden bir değer sistemine ihtiyaç var demektir.
Başarmalıyız ve toplumsal çürümeye fırsat vermemeliyiz..

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//degerler-ve-ilkeler/27/ Wed, 27 Aug 2025 15:13:00 +0300 EĞİTİMDE DUVARLAR VE KÖPRÜLER Milli Eğitim Bakanlığı’nın son dönemde attığı adımlarla açılan müzik ve spor odaklı tematik ortaokullar, eğitimde uzun süredir ihmal edilen bir alanı, yetenek keşfini gündeme getirdi. Bu, kağıt üzerinde umut verici bir gelişme gibi görünebilir. Ancak bu parlak vitrinin arkasında, eğitim sistemimizin en köklü ve rahatsız edici soruları yatıyor. 11 yaşında başlayan bu erken uzmanlaşma, savunduğumuz “18 yaşına kadar ortak ve kapsamlı eğitim” idealiyle nasıl bağdaşacak? Bu okullar, tüm eğitim sistemini yeşertecek birer vaha mı olacak, yoksa geri kalan milyonlarca çocuğu kendi kaderine terk eden birer serap mı?

Elbette bu tartışma, Türkiye’nin kanayan yarası olan standart meslek liseleri gerçeğinden bağımsız değil. O okulların “ara eleman” yetiştirme misyonu ve akademik olarak “başarısız” kabul edilen gençleri nasıl bir geleceğe mahkum ettiği ortadadır. Bu yazıda yapacağımız eleştirilerin pek çoğu, katbekat fazlasıyla o sistem için de geçerlidir. Ancak bu yazının kapsamı, o devasa sorunu analiz etmekten ziyade, çok daha sinsi bir tehlikeye işaret etmektir. Nasıl ki dün “çocuk okumayacaksa sanayiye gitsin” diyerek meslek liseleri canıgönülden savunulduysa, bugün de aynı zihniyetin “yetenekli çocuk müzisyen olsun” diyerek bu tematik okulları alkışlayacağını ve bunu “iyi niyetli” bir reform olarak göreceğini biliyoruz. İşte amacımız, bu parlak ambalajın ardında yatan tehlikeli tuzakların aslında ne kadar benzediğini göstermektir.

Çünkü bu okulların değeri, parlak birer “yetenek fabrikası” olup olmamalarıyla değil, cevap verecekleri o kritik soruyla ortaya çıkacaktır: Bu kurumlar, topluma sadece iyi eğitimli “iş gücü” mü kazandıracak, yoksa “bu çocuk zaten virtüöz olacak, temel fizik kanunlarını ne yapsın?” diyen tehlikeli sığlığı reddederek, hem bir enstrümanı ustalıkla çalıp hem de evrenin işleyişini anlayabilen, hem sahnede devleşip hem de tarih bilinciyle yaşayan “bütüncül insanlar” mı yetiştirecek? Bu soruların cevabı tüm eğitim sistemimizin ve geleceğimizin kaderini belirleyecektir.

İşte bu “bütüncül insan” idealinin temelinde de, toplumda sadece “okuyacak çocuklara” layık görülen ve bu yüzden “herkese gerekmediği” iddia edilen o temel kültür dersleri yatar. Peki, neden bu dersler, sadece seçkin bir zümrenin değil, bir toplumun her bir ferdinin gelişimi için bu kadar vazgeçilmezdir? “İleride marangoz olacak çocuğa felsefe öğretmek, tır şoförüne Divan Edebiyatı anlatmak ne işe yarar?” Bu soru, eğitimi bir insanın zihnini ve ruhunu inşa eden bir süreç olarak değil, bir alet çantasına sadece işe yarayacak birkaç alet koymak olarak gören sığ bir bakış açısının ürünüdür. Ve tehlikelidir, çünkü bir toplumu ayakta tutan harcı, yani ortak kültürü, sorgulama yetisini ve vicdanı ıskalar.

Matematik soyut düşünmeyi, problem çözmeyi ve mantıksal bir çerçeve kurmayı öğretir. Fizik, evrenin temel işleyiş yasalarını anlatır; bir şoförün fren mesafesini içgüdüsel olarak anlamasından, bir aşçının düdüklü tencerenin ardındaki basınç ilkesini kavramasına kadar hayatın her anındadır. Biyoloji, kendi bedenimizi ve içinde yaşadığımız canlı dünyayı tanımamızı sağlar; ne yediğini bilen, sağlığını koruyan, doğaya saygı duyan bir birey olmanın temelidir. Aynı şekilde tarih dersi, bir öğrenciye içine doğduğu toplumun ve dünyanın hafızasını verir. Bir insan, ülkesinin kaderini etkileyen kararları anlamlandırırken veya kendi duruşunu belirlerken bu tarihsel derinlikten beslenir. Felsefe, “doğru” ve “yanlış” üzerine düşünmeyi, kendi aklıyla yargıda bulunabilmeyi öğretir. Edebiyat ise pek çok başka faydası bir yana,  bir gence bir başkasının yerine kendini koyabilme, yani empati yeteneği kazandırır. İyi yetişmiş bir sporcunun, müzisyenin ya da ressamın da bunlara ihtiyacı olmadığını kim söyleyebilir?

Bu dersleri “sadece üniversiteye gidecek olanlara” layık görmek, toplumun büyük bir kesimini entelektüel ve ahlaki gelişimden mahrum bırakmaktır. Bu, gizli bir elitizmdir, son derece sınıfsaldır. “Düşünme ve dünyayı yorumlama işini biz yaparız, siz sadece size verdiğimiz işi yapın” demenin üstü kapalı halidir. Akademik eğitimi belirli bir zümreye layık görüp diğerlerini bu haktan mahrum bırakmak, bir gencin elinden sadece formülleri ve tarihleri değil, toplumun ortak aklına ve vicdanına katkıda bulunma imkanını çalmaktır.

Peki, ideal olan nedir? Bir genci hem akademik olarak donanımlı hem de pratik becerilere sahip, yani hem düşünen hem de üreten bir birey olarak yetiştirmek bir ütopya mıdır? Kesinlikle hayır. Tarih, bu hedefe ulaşmış somut bir örnek sunuyor: Sovyetler Birliği’nin “politeknik eğitim” modeli. Bu model, günümüzdeki “akademik eğitim mi, mesleki eğitim mi?” şeklindeki kısır tartışmanın ne kadar anlamsız olduğunu gözler önüne serer.

Politeknik modelin felsefesi basitti ama devrimciydi: Her çocuk, gelecekte ister bir bilim insanı, ister bir sanatçı, isterse bir fabrikada usta olsun, 18 yaşına kadar aynı ve kapsamlı akademik müfredattan geçmek zorundaydı. Hiçbir çocuk, 14-15 yaşında “senin kafan basmıyor” denilerek temel bilimlerden, edebiyattan veya tarihten mahrum bırakılmazdı. Eğitim, bir eleme aracı değil, bir inşa aracıydı.

 Bu sistem, çocukları sadece teorik bilgiyle dolu fildişi kulelere hapsetmedi. Modelin “politeknik” kısmı, her öğrencinin bu akademik derslerin yanı sıra, okul atölyelerinde pratik eğitim almasını da zorunlu kılıyordu. Öğrenciler, ahşap ve metali işlemeyi, temel elektrik devrelerini kurmayı, tarımın esaslarını ve endüstriyel üretimin mantığını bizzat deneyimleyerek öğrenirdi. Amaç, belirli bir meslek için “ara eleman” yetiştirmek değil, her bireye “üretimin temel dilini” öğretmekti. Böylece, geleceğin doktoru bir aletin nasıl çalıştığını anlarken, geleceğin çiftçisi de biyoloji bilgisini tarlasında kullanabilirdi.

.Bu sistem, zihin emeği ile kol emeği arasındaki o yapay ve kibirli duvarı yıkıyordu. Bir çocuğun hem Shakespeare okuyup hem de elleriyle bir radyo yapabilmesi, bir anormallik değil, idealin ta kendisiydi. Bu model, bize eğitimin asıl amacının sanayiye parça üretmek değil, topluma çok yönlü, kendine yetebilen, düşündüğünü hayata geçirebilen ve yaptığı işin teorisini de bilen insanlar kazandırmak olduğunu hatırlatıyor.

Asıl konumuza dönelim, bu sistem yetenekleri nasıl keşfediyordu? Çözümü, birkaç seçkin “proje okulu” açmakta değil, fırsat eşitliğini temel alan çok katmanlı bir yapıda bulmuştu. Her şehirde kurulan ve tüm çocukların okuldan sonra ücretsiz olarak katılabildiği “Pioner Sarayları” ( Genç Öncüler ve Okul Çocukları Sarayları), bu sistemin kilit taşıydı. Buralar, her çocuğun satrançtan baleye, maket uçak yapımından halk danslarına kadar sayısız alanda kendi potansiyelini keşfettiği devasa yetenek havuzlarıydı. Bu havuzda öğretmenler ve uzman antrenörler tarafından fark edilen çocuklar, yine okul sonrası devam ettikleri daha ciddi sanat ve spor okullarına yönlendirilir, ancak bu süreçte temel akademik eğitimlerinden asla koparılmazlardı.

Bu bütüncül ve eşitlikçi idealin karşısında, Türkiye’nin yeni tematik okul hamlesi nerede duruyor? Bu okullar, yetenekli çocukları keşfetme ve onlara özel imkanlar sunma vaadiyle gündeme geliyor. Sanatın ve sporun okul koridorlarında daha fazla yer bulması, alkışlanması gereken bir gelişmedir. Ancak madalyonun bir de diğer yüzü var ve bu yüz, bizi en başta sorduğumuz o rahatsız edici sorulara geri götürüyor.

İlk ve en büyük risk, “erken yaşta ayrıştırma” gerçeğidir. Politeknik model, 18 yaşına kadar tüm çocukları aynı akademik potada eritirken, bizim modelimiz bu ayrışmayı 11 gibi kritik bir yaşta başlatıyor. Bu durum, çocuklar arasında aşılmaz “eğitim duvarları” örme tehlikesi barındırır. Bu okullara girebilen şanslı bir azınlık, özel imkanlarla donatılırken, geride kalan milyonlarca çocuk için sistemin vadettiği nedir? Bu, “kurtarılmış vahalar” yaratarak eğitimin geri kalanını çölleştirmek değil midir?

İkinci ve daha derin sorun ise bu modelin, politeknik ruhun tam tersine, “zihin ve kol emeği” arasındaki o kibirli duvarı yıkmak yerine daha da kalınlaştırma potansiyelidir. Tematik okullar, eğer sadece “yetenekli” çocukların alındığı ve geri kalanların yine “düz” okullara veya akademik olarak daha da zayıflatılmış meslek liselerine mahkum edildiği bir yapıya dönüşürse, toplumdaki o tehlikeli “okuyacaklar” ve “çalışacaklar” ayrımını pekiştirmekten başka bir işe yaramayacaktır.

Kaldı ki, bu projenin temelindeki “yetenek keşfi” iddiasının kendisi de sorunludur. Gerçek bir yetenek keşfi için 11 yaş çok geç bir başlangıçtır. Bu keşfi, en kritik çağ olan ilkokulda yapacak olanlar ise alanında uzman branş öğretmenleridir. İlkokullardaki sanat ve spor derslerini bir “öncelik” olarak görmeyip bu alanlara branş öğretmeni kadrosu dahi ayırmayan bir bakanlığın, birkaç proje okulu üzerinden yürüttüğü ‘yetenek keşfi’ söyleminin samimiyeti de bu yüzden ayrı bir tartışma konusudur. Bu yüzden, birkaç parlak proje okulu açmak, buz dağının sadece görünen kısmına yapılan bir makyajdır. Asıl mesele, bu okullara giremeyen, belki de yeteneği henüz keşfedilmemiş, ülkenin dört bir yanındaki milyonlarca çocuğa ne sunduğumuzdur. Gerçek bir eğitim devrimi, seçkin adacıklar yaratmakla değil, o adacıklardaki “bütüncül eğitim” anlayışını tüm eğitim okyanusuna yaymakla mümkündür.

Sonuç olarak,  bu tematik okullar, eğitimdeki temel bir zihniyet sorununu anlamak için iyi bir örnek teşkil ediyor. Eğer bu kurumlar, sadece kendi parlak duvarları içinde kalan, geri kalan milyonları görmezden gelen birer vitrine dönüşürlerse, eğitimdeki fırsat eşitsizliğini daha da derinleştiren birer anıt haline gelirler. Ancak bir başka yol daha var. Gerçek bir eğitim reformu, çocukları 11 ya da 14 yaşında “yetenekliler” ve “diğerleri”, “okuyacaklar” ve “çalışacaklar” diye ayırmaktan geçmez. Gerçek reform, her bir çocuğa, ülkenin en ücra köşesindeki meslek lisesinde bile, 18 yaşına gelene dek en donanımlı akademik eğitimi bir hak olarak sunarken, aynı zamanda onlara atölyelerde, sahalarda ve sahnelerde kendi potansiyellerini keşfetme imkanı vermekten geçer. Çünkü bir ülkenin en değerli hazinesi, ne fabrikaları ne de tarlalarıdır; o ülkenin aklıyla, vicdanıyla ve emeğiyle ortak geleceğini kuran insanlarıdır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//egitimde-duvarlar-ve-kopruler/26/ Mon, 25 Aug 2025 10:38:00 +0300 JUSTİTİA' NIN TERAZİSİ VE GÖZ BAĞI Roma mitolijisinin adalet tanrıçasıdır Justitia !. Patriarkal dünyanın adaletini "denge" ile sağlayan Zeus doğa'ya gönderme yaparken, Justitia ise "denklik" kavramına vurgu yapmıştır.
" Eşitlik talebi, denklik olarak kavranırsa bu bir burjuva eşitlik talebi olur. Burjuvayla saf tutar ve onunla birlikte düşer" diyor Engels !.
Kapitalizm sosyal hayat üzerinde tamamen denetim sağlayana kadar, tüccarlar toplumun alt kademeleriydi. Korsan güvenliğinin ise sonu yoktu. Böylece güç; sadece şiddete dayanan mal kazanımı ve yağmanın değil, "sözleşmenin" önünü açtı.
"Cennet ve cehennem birbirini destekler" diyor Adorno !. Daha önceleri fetişler, denklik yasasına tabiydi.Artık denkliğin kendisi de bir fetiş haline geldi. Justitia'nın elinde ki terazi de, göz bağı da budur işte !. Çünkü, özgürlüğü sağlamayan ve teminat altına almayan adaletin hiç bir anlamı yoktur !.
Kapitalizm, üretim için üretime sebep olur ve tüketim için tüketimin önünü açar. Bu da "meta fetişizmi" ne yol açar. Bu toplum tipin de metaların- kullanım değerleriyle, arzuların da- gerçek ihtiyaçlarla ilgisi kalmamıştır. Bu bağlam da şu soru sorulmalı : Eşitlik nedir ?..
Radin'de özellikle anlamını bulan "indirgenemez asgari" kavramı; beslenme, barınma ve giyinme ihtiyaçlarından geri adım atılamayacağını anlatır bizlere.. Organik toplumların karakteristiğidir aynı zaman da bu durum. Ne zaman ki hediyelerin yerini metalar aldı, işte o andan itibaren o güzelim toplum bozuldu gitti !..
Kişinin, topluluğun üretimine yaptığı katkıya bakılmaksızın, hayatın maddi zenginlikleri açısından güvence altına alınması gerekir.Hasta,engelli ve yaşlılar, üretme güçleri bakımından zayıf olabilirler ! Ancak "ussal" olarakta zayıf olabileceklerini kim iddia edebilir ?.
Kaynaklar mevcut olduğu sürece, mümkün olduğunca ihtiyaca göre paylaşılmalıdır.İnsanların gözlerinden kaçırılan şey öz itibariyle "çarpık ve dengesiz mal bölüşümü" dür aslın da...
İhtiyaçlar, bireysel yetenek ve sorumluluklara göre hesaplandığı ölçü de eşitsizdir !.Eşitsizliği gözardı etmek ya da kötülemek değil, "telafi etmek" gerekir. Eşitsizlikleri telafi etmek için şöyle diyor Marks: "Herkesten yeteneği ölçüsün de, herkese ihtiyacı ölçüsünde"....
Ezilenlerin eşitlik talebi için: "Toplumsal eşitsizliklere karşı, zengin ile yoksul, aşırı beslenme ile açlık arasında ki zıtlığa karşı kendiliğinden oluşan bir tepkidir" diyor Engels !...
Ezilenlerin eşitlik talebi, sınıfların ortadan kaldırılması talebidir. "Özgürlük, sınıfların ortadan kaldırılmasından fazlasını içerir ( Engels) "....
Bütün terazilerin yapacağı tek şey vardır : "Niteliksel farkları, niceliksel farklara indirgemek" !..
Justitia'nın terazisi telafi'yi değil, denge'yi gerekli kılar.Justitia'nın göz bağı EŞİTSİZLERİN EŞİTLİĞİNİ, EŞİTLERİN EŞİTSİZLİĞİNE dönüştürür !..
Kullanım hakkı- kamu malıyla, doğrudan demokrasi- temsili demokrasiyle, bireysel rekabet -elitlerle, indirgenemez asgari- fırsat eşitliğiyle karıştırılmıştır. Adalet talebi-eşitlerin eşitsizliğine, eşitsizliklerin eşitliği- özgürlük talebine denk düşer.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//justitia-nin-terazisi-ve-goz-bagi/25/ Mon, 18 Aug 2025 15:25:00 +0300 Tarım Önemlidir TARIM İHTİSAS İŞİDİR. İki kolu vardır. Biri MÜHENDİSLİK, diğeri de çevre /insan/hayvan sağlığının korunması ve yeraltı/yerüstü kaynaklarının korunması adına bütüncül bir bakış açısına sahip olmaktır.
Topraktan, çatal /kaşığa kadarki GIDANIN üst başlığı TARIMDIR.

İKLİM KANUNU TBMM 'de konuşulur iken plastik atıklar da konuşuldu. Plastik kullanımının TARIMdaki yerini konuşalım istiyorum.
Örtü altı üretiminin ve açık alanda malçlanmış toprak üzerinde üretimin ve üretim girdisi olan sulama sistemlerinin tamamı plastik hammaddelidir.......
GIDAdaki poşet konusu bir ara  YASAKLANMAK istendi hatırlarsanız. Bunu marketler poşet başı 50 kuruş değeri ile GELİR KAPISI yaptılar. Yani insanları eğitmezseniz poşetlerle etrafı bedava kirletenler şimdi parayla kirletir oldular. Kısaca çevreyi kirletmek artık PARA ile... Yani BEDAVA değil. İşimin gereği, Marketlerde kullanılan poşetlerin  gıda ambalaj yönetmeliğine uygun üretildiğini  biliyorum. Çok daha kısa sürede çevrede bozunduğu BELİRTİLİYOR. Ama yine de çevre kirletici.
Lakin Bizler poşeti sadece marketlerden almıyoruz ki... Pazaryerlerine gidin poşetler bedava... Hemde siyah ve atık malzemeden kanserojen plastik malzemelerden yapılma. Ortalama 150 tezgahlı bir pazaryerinde ayda 5 ton (yanlış duymadınız 5000 kg) poşet kullanılıyor. Yani haftada 1,5 tona yakın bir poşetten bahsediyorum. Türkiye'de 4000 e yakın pazarın 52 hafta kurulduğunu düşünün. Yani bir yılda 208.000 kez pazar kurulduğunu, bu pazarlar kanalı ile  312.000 ton poşetin de piyasaya sürüldüğü anlarsınız.
Belediyelerin bunu kontrol etmesi gereklidir. . Yerine kese kağıdı, BİOPLASTİK TORBALAR, BEZ TORBALAR, pazar ARABASI, vb araçları kullandırabilir.
Hangi belediye bu sorumluluğu TAŞIYOR.??? ..
O nedenle her şeyi vatandaştan beklemekte yanlış. Klavuzunuz doğru ve Liyakatlı ise vatandaş ona uyar.

NOT: ZİRAİ İLAÇ ve GÜBRE AMBALAJLARI ve BUNLARIN ATIK KONTROLÜ ÇOK DAHA AYRI VE ÖNEMLİ BİR KONU. Bunu da sonrasında işleyeceğiz.

Hatice ZEYBEK 
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/24/ Mon, 18 Aug 2025 15:15:00 +0300 Sinerji Yaratmak Türkiye'de kitleleri heyecanlandıran konular, genellikle toplumsal hassasiyetleri yüksek, doğrudan yaşamlarını etkileyen ve geleceklerine dair umut veya endişe barındıran meseleler oluyor. İşte bazı öne çıkan başlıklar:
-Ekonomi ve Refah:
Ekonomi, Türk toplumunun her kesimini yakından ilgilendiren ve en çok gündemde tutan konuların başında gelir. Enflasyonla mücadele, hayat pahalılığı, alım gücünün artırılması, istihdam olanakları ve gelir adaleti gibi başlıklar, her zaman büyük bir ilgiyle takip edilir. Bu konulardaki olumlu veya olumsuz gelişmeler, geniş kitlelerin ruh halini ve beklentilerini doğrudan etkiler.
-Adalet ve Hukukun Üstünlüğü:
Toplumda adalete olan inanç, kitleleri bir araya getiren önemli bir faktördür. Hukukun üstünlüğü, yargı bağımsızlığı, liyakat ve eşitlik gibi ilkelerin korunması ve geliştirilmesi, geniş kesimlerce hassasiyetle takip edilir. Hukuk sistemindeki gelişmeler, toplumsal güveni ve huzuru derinden etkiler.
-Eğitimde Fırsat Eşitliği ve Kalite:
Eğitim, Türkiye'de geleceğe yönelik umutların yeşerdiği temel alanlardan biridir. Eğitimde fırsat eşitliği, nitelikli eğitim, mesleki gelişim ve gençlerin geleceğe hazırlanması gibi konular, ebeveynlerden öğrencilere kadar geniş bir kitleyi heyecanlandırır. Eğitim sistemindeki yenilikler ve iyileştirmeler, her zaman büyük ilgi görür.
-Çevre Bilinci ve Şehirleşme:
Son yıllarda çevre bilinci ve şehirleşme konuları da kitleleri giderek daha fazla heyecanlandırmaktadır. İklim değişikliğiyle mücadele, doğal güzelliklerin korunması, sürdürülebilir şehirler, kentsel dönüşümde hakkaniyet ve yeşil alanların artırılması gibi konular, özellikle genç ve duyarlı kesimler tarafından büyük önem taşır.
-Millî ve Manevi Değerler:
Türk toplumu için millî ve manevi değerler, önemli bir birleştirici unsurdur. Tarih bilinci, kültürel mirasın korunması, vatanseverlik ve ortak değerlere sahip çıkma gibi temalar, geniş kitlelerde güçlü duygusal bağlar yaratır ve heyecan uyandırır.
-Gençlerin Geleceği:
Türkiye'nin dinamik nüfus yapısı nedeniyle gençlerin geleceği, her zaman kritik bir konudur. Genç işsizliği, eğitim sonrası kariyer olanakları, girişimcilik destekleri, sosyal ve kültürel faaliyetlere erişim gibi konular, genç nesillerin umutlarını ve beklentilerini şekillendirir.
-Toplumsal Barış ve Birlik:
Farklılıklar içerisinde bir arada yaşama kültürü ve toplumsal barış, her zaman hassasiyetle yaklaşılan bir konudur. Kutuplaşmanın azaltılması, hoşgörü, diyalog ve ortak paydada buluşma çabaları, geniş kitlelerce olumlu karşılanır ve toplumsal birlikteliği güçlendirir.
Bu konular, farklı sosyo-ekonomik ve kültürel katmanlardan gelen insanları ortak bir paydada buluşturma potansiyeline sahiptir. Toplumun genelinin sesine kulak vermek ve bu başlıkları güçlü bir şekilde işlemek, kitleleri heyecanlandırmanın anahtarıdır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//sinerji-yaratmak/23/ Mon, 18 Aug 2025 15:12:00 +0300 TARIM ÖNEMLİDİR. A-YAPMANIN BİR BAŞKA ŞEKLİ : KOOPERATİFÇİLİK Konunun özü :

1. Ekonomik kalkınmanın merkezine
sürdürülebilir kalkınmayı;
2. Sürdürülebilir kalkınmanın merkezine
kooperatifleri;
3. Kooperatiflerin bağrına insanı;
4. İnsanın kalbine ve düşüncesine
kooperatifçiliği ,

S O K M A K….

Niçin ?
Nerede ?
Ne adına ?
Nasıl ?

B-YAPMA-MA-NIN BİR BAŞKA ŞEKLİ :

DİTAP, ARAZİ BANKACILIĞI, YENİ HÂL YASASI,
ORGANİZE TARIM SANAYİ BÖLGELERİ
PROJELERİNE, SÖZLEŞMELİ ÜRETİM,......
KADIN KOOPERATİFLERİ konusuna girmiyorum
bile!!! 

Konunun özü :

MİLLİ denilen, ama asla MİLLİ OLMAYAN
/HÜKÜMET GÜDÜMLÜ /DEVLETTEN
UZAKLAŞTIRILAN TARIM MODELİ devrede....

SONUÇ : BAŞKA diye DAYATILANLARA, BAŞKA
BİR GÖZLE BAKALIM!!!

Hatice ZEYBEK 
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir-a-yapmanin-bir-baska-sekli-kooperatifcilik/22/ Tue, 12 Aug 2025 11:34:00 +0300 CHP’de Delege Avı: Demokrasiye Kurulan Tuzak Parti içi demokrasi, bir siyasi hareketin can damarıdır. Ancak CHP’de bugün yaşanan mahalle delege seçimleri, bu hayati damarı tıkayan ciddi bir krize işaret ediyor. Belediye başkanlarının kişisel iktidar hırsı, partinin geleceğini tehlikeye atıyor. Artık demokrasi değil, koltuk savaşı öne çıkıyor.

Mahalle delege seçimleri, CHP’nin geleceğini belirleyecek kritik ilk adımdır. Çünkü bu delegeler, ilçe, il, kurultay, Parti Meclisi ve nihayet Genel Başkan seçiminin temelini oluşturur. Ne var ki, şu anda yaşanan süreç demokrasi yerine müdahaleyle anılıyor.

Bazı belediye başkanlarının, siyasi geleceklerini güvenceye almak için sürece müdahale ettiği görülüyor. Mahalle mahalle dolaşıp üyelerin evlerine giden, belediye şirketlerinde çalışan üyeleri baskı altına alan ve “gizli-açık” tehditlerle listelere kendi adamlarını yazdırmaya çalışanlar var. Bu tavır, partinin demokrasi geleneğine zarar veriyor.

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’ın yaptığı uyarı tam da bu nedenle önemli: “Sözümün eri biriyim, delege seçimlerine karışmayacağım; örgüt karar verecek. Tek liste olmaz. Bazı belediye başkanları kast ederek etik dışı müdahale ediyorlar. Bırakın örgüt seçimini kendi yapsın.” Bu açıklama, belediye başkanlarının parti içi demokrasiyi yok saymasına karşı güçlü bir duruş sergiliyor.

Yaşananlar sadece etik dışı müdahalelerle kalmıyor, aynı zamanda Mustafa Kemal Atatürk’ün partiye bıraktığı emanete de ihanet anlamına geliyor. Parti tabanı, bu duruma tepkisini sandığa gitmeyerek gösteriyor. Henüz sandık başında kavga çıkmamış olabilir ancak birçok üyenin bu sessiz boykotu, örgüt içindeki kırılmanın derinliğini gözler önüne seriyor. Sandığa gitmeyenler, sadece delege seçimlerini değil, belediye başkanlarının siyasi meşruiyetini de zayıflatıyor. Çünkü bugün sandığa gitmeyen yarın oy vermeyebilir.

Bir başka önemli tehlike ise liyakatın tasfiyesi. CHP, kendi içinde demokrasiyi yaşatamazsa, ülkeye demokrasi vaat edemez. Belediye başkanlarının gücü, örgütün iradesinin önüne geçerse, yıllarca emek vermiş liyakatli kadrolar saf dışı kalır. Yerlerine sadece başkana “kayıtsız şartsız bağlı” isimler geçer. Bu ise partinin hem siyasal hem de ahlaki çöküşüdür.

Kentlerin birçok sorunu varken, belediye başkanlarının delege avına çıkması kabul edilemez. Üyeler belediye başkanı seçmiyor; örgütü seçiyor. Başkanın görevi halka hizmettir.

Dahası, makam sahibi bazı kişiler, oy karşılığı iş veya ayrıcalık teklifinde bulunuyor. Bu tür davranışlar, partinin temel etik değerlerini zedelerken, üyelerin iradesini satın almaya çalışma anlamına geliyor. Bu durum, partide güvensizlik ve moral bozukluğu yaratıyor.

Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözleri bugün yaşananlara adeta tokat gibi:
“Partinin bütün işlerinde hâkim, bütün milletvekillerinin, bütün partililerin, her işte serbestçe reylerini söylemeleri ve oylarını kullanmalarıdır. Bunu bozanlar, partinin ve memleketin felaketine sebep olurlar.”

Sonuç olarak, CHP’nin geleceği belediye başkanlarının arka bahçesi haline getirilmiş delege seçimlerinde değil; özgür iradeyle, baskıdan uzak, liyakatli kadroların omuzlarındadır. Bu anlayış terk edilmezse, sandık sadece bir formaliteye, demokrasi ise içi boş bir söze dönüşür. Atatürk’ün emanetini makam hırsına kurban edenler, partinin hem tarihine hem de geleceğine ihanet eder. Örgütün vicdanını kirletenler, yarın tabana ve halka hesap vermekten kaçamayacaktır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//chp-de-delege-avi-demokrasiye-kurulan-tuzak/21/ Tue, 12 Aug 2025 11:05:00 +0300 Siyaset, Rant ve Halkçı Siyaset Rantçı Politika ve Halkçı Siyasetin Farklılığı;
Halkçı siyaset, toplumun geniş kesimlerinin ihtiyaçlarına odaklanmayı ve kamu kaynaklarını eşitlikçi bir şekilde dağıtmayı hedefler. Ancak rantçı politika, kaynakların belirli kişi, grup veya şirketlerin çıkarına yönlendirilmesiyle ilişkilidir. Türkiye'de özellikle yerel yönetimlerde imar planları, ihaleler ve büyük projeler üzerinden rant yaratıldığına dair yaygın bir algı var. Örneğin, kentsel dönüşüm projeleri veya büyük altyapı yatırımları sıkça bu tartışmaların odağında.

Yerel ve Genel Siyasette Rant:  
Yerel Siyaset: Belediyelerin imar yetkileri, arsa tahsisleri ve inşaat izinleri gibi alanlar, rant üretiminin ana mecraları olarak görülüyor. Özellikle büyük şehirlerdeki değerli arazilerin kullanımı, sıkça siyasi bağlantılar ve lobi faaliyetleriyle ilişkilendiriliyor.  

Genel Siyaset: Merkezi hükümetin mega projeleri (havaalanları, köprüler, otoyollar) ve kamu-özel işbirliği modelleri, rant tartışmalarını körüklüyor. Bu projelerin ihale süreçleri ve finansman modelleri, belirli kesimlere ekonomik avantaj sağladığı iddiasıyla eleştiriliyor.

Parası veya İlişkileri Olmayanların Dışlanması:
Türkiye'de siyasetin finansmanı ve ilişki ağları, yeni aktörlerin siyasete girmesini zorlaştırıyor. Siyasi kampanyalar, medya erişimi ve lobi faaliyetleri yüksek maliyetler gerektiriyor. Bu durum, ekonomik gücü veya siyasi bağlantıları olmayan bireylerin ya da grupların siyaset sahnesinde etkili olamamasına yol açıyor. Ayrıca, "siyaset lüks bir iş" algısı, halkın siyasete katılımını azaltarak demokrasinin tabanını daraltıyor.

Algının Kaynakları ve Sonuçları:  
Medya ve Toplum: Medyada sıkça yer alan yolsuzluk iddiaları, ihale süreçlerindeki şeffaflık eksikliği ve siyasi elitlerin lüks yaşam tarzları, halkta siyasetin "rant aracı" olduğu algısını güçlendiriyor.  

Sonuçlar: Bu algı, siyasi kurumlara güveni zedeliyor ve halkçı siyasetin önünü tıkıyor. Gençlerin ve yeni aktörlerin siyasete ilgisi azalıyor, bu da mevcut güç yapılarının devamını sağlıyor.
Çözüm Önerileri:  
Şeffaflık ve Denetim: İhale süreçlerinin ve kamu kaynaklarının kullanımının şeffaf bir şekilde denetlenmesi, rant algısını azaltabilir.  
Siyasetin Finansmanı: Siyasi kampanyaların finansmanına yönelik düzenlemeler, paranın siyasetteki etkisini sınırlayabilir.  
Halkın Katılımı: Yerel yönetimlerde katılımcı demokrasi mekanizmaları güçlendirilerek halkçı siyaset teşvik edilebilir.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//siyaset-rant-ve-halkci-siyaset/20/ Mon, 11 Aug 2025 12:03:00 +0300 Eleştiriye Açık Olmak Ego terbiyesi, kişinin benliğini kontrol altına alarak daha bilinçli, alçakgönüllü ve empatik bir yaşam sürmesini sağlayan bir süreçtir. İşte ego terbiyesi için uygulanabilir teknikler:

1. Meditasyon ve Farkındalık (Mindfulness):
   - Düzenli meditasyon, zihni sakinleştirir ve egonun ani tepkilerini fark etmeyi kolaylaştırır.
   - Nefes egzersizleri veya farkındalık pratikleri, anlık duyguları (öfke, kıskançlık) gözlemleyerek egoyu kontrol altına almaya yardımcı olur.

2. Öz Yansıma ve Günlük Tutma:
   - Günlük olarak düşünce ve davranışlarını yazmak, egonun hangi durumlarda devreye girdiğini anlamayı sağlar.
   - Örneğin, "Bugün neden bu kadar savunmacı oldum?" gibi sorularla kendini sorgulamak.

3. Eleştirilere Açık Olma:
  - Yapıcı eleştirileri dinlemek ve savunmaya geçmeden değerlendirmek, egonun kendini haklı görme eğilimini kırar.
   - Başkalarının geri bildirimlerini bir öğrenme fırsatı olarak görmek.

4. Empati Geliştirme:
   - Başkalarının bakış açısını anlamaya çalışmak için aktif dinleme yap.
   - Örneğin, bir tartışmada karşındakinin duygularını anlamaya odaklan, kendi haklılığını ispatlamaya değil.

5. Alçakgönüllülük Pratiği:
   - Kendi başarılarını abartmaktan kaçın ve başkalarının katkılarını takdir et.
   - Küçük jestler, örneğin birine teşekkür etmek veya yardım istemek, kibirli eğilimleri azaltır.

6. Hizmet ve İyilik Yapma:
   - Karşılıksız yardım etmek veya gönüllü çalışmalara katılmak, egonun bencil yönlerini törpüler.
   - Başkalarına odaklanmak, kendini merkeze alma alışkanlığını kırar.

7. Sabır ve Öz Denetim Egzersizleri:
   - Öfke veya hayal kırıklığı anlarında derin nefes alarak veya durup düşünerek tepki vermeyi ertele.
   - Örneğin, bir tartışmada hemen cevap vermek yerine 10 saniye bekle.

8. Manevi veya Felsefi Öğretilerden Yararlanma:
   - Tasavvuf, Budizm, Stoacılık gibi öğretiler, egoyu bir kenara bırakarak daha büyük bir bütünün parçası olmayı öğretir.
   - Örneğin, Stoacıların "kontrol edebileceklerin ve edemeyeceklerin ayrımı" ilkesini günlük hayatta uygula.

9. Kendi Sınırlarını Kabul Etme:
   - Her şeyi bilmediğini ve hata yapabileceğini kabullenmek, egonun kendini üstün görme eğilimini azaltır.
   - Yeni bir şeyler öğrenmeye açık ol ve bilmediğin konularda sorular sor.

10. Duygusal Zekayı Geliştirme:
    - Kendi duygularını tanımak ve yönetmek için duygusal zeka (EQ) üzerine çalış.
    - Örneğin, bir olay karşısında hissettiğin duyguyu isimlendir (kıskançlık, gurur) ve nedenini analiz et.

——Uygulama Önerisi:
- Günlük Pratik: Her gün 5 dakika ayırarak o gün egonun hangi durumlarda ön plana çıktığını düşün. Örneğin, "Birinin övgüsüne neden bu kadar ihtiyaç duydum?" veya "Neden bu eleştiriye alındım?" gibi sorular sor.
- Haftalık Hedef: 
Her hafta bir ego terbiyesi tekniğine odaklan. Örneğin, bir hafta boyunca sadece empati pratiği yap.

Bu teknikler düzenli uygulandığında, ego daha az baskın hale gelir ve kişi daha dengeli, huzurlu ve başkalarıyla uyumlu bir yaşam sürebilir.
Pedagojik eğitim almış bir eğitimci olarak;Araştırma ve aldığım öneriler doğrultusunda  kaleme aldığım bu makalenin yararlı olmasını diliyorum.
Sevgi ve saygılarımla,

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//elestiriye-acik-olmak/19/ Mon, 11 Aug 2025 12:01:00 +0300 Hayatın Gerçeği Sayın Cumhurbaşkanı milli gelirimizin 1 trilyonu $ geçtiğini açıkladı milli gelirimizin 1 trilyon $ olduğu ülkemizde neden açlık ve sefalet her gün artarak büyüyor, biz emekliler bunu anlamıyoruz. Onurlu ve insanca yaşayabilmemizin hak ettiğimiz maaşı alabilmemizin önündeki en büyük engel dünyada terk edilmiş modellerin uygulanmasıdır TÜİK aracılığı ile bizden alınanlar  (çalınanlar) bir avuç burjuvazi sermayesine aktarılarak Burjuvazi  daha da zenginleşti biz emekliler ve emekçiler daha da fakirleştik. Emekliler ve emekçiler dolaylı ya da dolaysız vergilerle zaten ezilirken bir de yeni eklenen vergilerle daha da eziliyoruz. Buna karşın büyük sermaye şirketlerinin vergi borçları siliniyor teşvik veriliyor. Zaruri ihtiyaç olan ürünlerde bile ÖTV ve KDV adı altında yüksek vergiler ödüyoruz Sonuç, az kazanandan çok çok kazanandan az ya da hiç vergi alınmıyor.Bu adaletsizliğin kaldırılması dolaylı vergilerin azaltılması gerekmektedir. Uzun zamandır üzerinde konuşulmayan işsizlik fonunun nasıl kullanıldığını biliyoruz. Fonun %75'i işverenlere teşvik olarak veriliyor, işsiz kalan emekçilere gelince de kılı kırk yararak ödeme  yapılıyor. Bu konuda çalışan sendikalarını göreve davet ediyoruz. Türk iş ve Hak iş 600 bin emekçinin hakkını günlük 50 tl karşılığında siyasi iktidarın isteğini yerine getirerek üyelerini mağdur etmiştir. Şimdi sıra kamuda çalışan memurlarla ilgili süreçte Kamu sen ve Kamu iş bugüne kadar yaptığı yedi toplu sözleşmede siyasi iktidara teslim olmuşlardır. Birleşik Kamu iş federasyonunun bu oyunu bozmasını bekliyoruz. Memur ve memur emeklilerinin toplu sözleşmeden kaynaklanan verilmeyen haklarının bu toplu sözleşmede alınmasını bekliyoruz  
Örgütlü ol! 
Güçlü ol!

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//hayatin-gercegi/18/ Mon, 11 Aug 2025 11:54:00 +0300 Hayatın Gerçeği Bizim kuşak gençlik yıllarında hep aynı hayali kurardı.
En büyük hayalimiz emperyalizmin devrildiği, yerine emeğin özgür olduğu, eşit işe eşit ücretin olduğu, sömürünün olmadığı yeni bir dünya inşa etmekti.
 En küçük hayalimiz de emekli olduktan sonra bir sahil kasabasına yerleşip yaşıtlarımızla sosyalleşmek, el sanatları ve hobilerimizle uğraşmak, tiyatro kurup oyunlar oynamak, şiir dinletileri düzenlemek, doğayı ve tarihi yerleri gezmekti.
Bu hayallerimizi neoliberal ekonomiyi savunan, biz emeklileri toplumun sırtında yük olarak gören tek adam sistemi elimizden aldı.
12 Eylül askeri faşizmi ve onun uygulayıcısı 24 Ocak kararlarının savunucusu, emperyalizmin temsilcisi Turgut Özal bu sistemin temelini atmıştır 
Biz emekliler bu faşist sistemin bedelini gençliğimizde ödedik bugün de emekliliğimizde fakirleşerek ödüyoruz 
Bu merhaba yazısını Yeni Açı İnternet Gazetesi okurlarına duygularımızın ortaklaştığını düşündüğüm için yazdım. 
Her hafta pazartesi günü sizlerle buluşarak emekli örgütlenmesi ve emek mücadelesi ile ilgili yapacağımız sohbete katkı ve önermelerinizi bekliyorum. 
Birlikte güçlüyüz.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//hayatin-gercegi/17/ Mon, 04 Aug 2025 11:55:00 +0300 SENDİKAL BASKILARA BOYUN EĞMEYECEĞİZ! EMEĞİN ONURUNU, DİSK VE KESK’İN DEVRİMCİ BAYRAĞINI YERE DÜŞÜRMEYECEĞİZ! Henüz makam koltuğunun tozu dahi kalkmadan, geçmişte memur sendikacılığı yapmış bir ismin bugün tüm emekçi sınıfın en temel hakkı olan örgütlenme özgürlüğüne saldırması, sadece bir çelişki değil; düpedüz ihanettir!
Sırtını halka ve emeğe yaslaması gereken bir belediye başkanının, DİSK üyelerine yönelik baskı, tehdit ve zorlamalarla sendikadan istifa ettirmeye çalışması, ne demokrasinin kırıntısıyla bağdaşır ne de insan onuruyla. Ve yalnızca DİSK değil, KESK’e bağlı Tüm Bel-Sen üyeleri de aynı baskıcı kuşatmanın hedefindedir. Bu saldırı bireysel değil, doğrudan örgütlü emekçi sınıfının tümüne yöneliktir!
Bu girişimler, sadece DİSK’e ve KESK’e değil;
Tarih boyunca DİSK ve KESK’in mücadelesiyle yükselen direniş ateşine, grev çadırlarında yazılan destanlara, barikatlarda dökülen alın teri ve emekçi sınıfının örgütlü dayanışmasına kast eden bir darbedir!
Belediyeyi “emek dostu” söylemleriyle kazananlar, bugün belediyenin arka odalarında emekçiye yeni bir boyunduruk vurmaya çalışıyor. Bu tarih önünde affedilmeyecek bir sınıf ihanetidir.
Buradan açıkça ilan ediyoruz:
Hiçbir belediye başkanı, hangi siyasi gelenekten gelirse gelsin,
Emekçinin hangi sendikada örgütleneceğine karar veremez!
Hiç kimse yahut hiçbir karanlık güç, DİSK’in yarım asrı, KESK’in ise çeyrek asrı aşan mücadele geleneğini; barikatlarda büyüyen direnişini, emeğin sarsılmaz kararlılığını KÜÇÜMSEYEMEZ! Ve dahası,  devrimci iradeyi YOK SAYAMAZ!
Sınıfa karşı sınıf!
Baskıya, zorbalığa, sendikal kıyıma geçit vermeyeceğiz!
DİSK ve KESK burada, işçiler ve emekçiler burada, direniş burada!
Sessiz kalmayacağız!
Geri adım atmayacağız!
Direnmekten bir an olsun vazgeçmeyeceğiz!
DİSK ve KESK VARSA UMUT VAR! DİRENİŞ VAR! MÜCADELE VAR! 
Onurlu DİSK ve KESK bayrağı altında birleşen tüm emekçiler; baskıya, tehditlere, sindirme politikalarına karşı sadece direnmeyecek, bu karanlık anlayışı teşhir edecek ve söküp atacak!
Biz buradayız!
Yaşasın sınıf dayanışması!
Yaşasın DİSK, yaşasın KESK!
Yaşasın örgütlü direniş, yaşasın işçi ve emekçi sınıfı!
22 Temmuz 1980'de karanlığın tetikçileri tarafından alçakça katledilen, işçi sınıfının devrimci öncüsü, DİSK’in kurucu başkanı Kemal Türkler’in anısı, mücadelemizde yaşamaya devam ediyor! O, yalnızca bir sendikacı değil, zincirlerini kırmak isteyen bir sınıfın cesaretiydi. Kurşunlar onun bedenini durdurdu ama fikirlerini susturamadı. Biz, onun mirasını taşıyanlar, alın terinin devrimini yarım bırakmayacağız. Ne sermayenin zulmüne boyun eğeceğiz, ne de faşizmin kurşunlarına! Kemal Türkler'in onurlu yolunda yürümeye, emeğin iktidarı için dövüşmeye devam edeceğiz. Çünkü biliyoruz: Bir ölür, bin diriliriz!
Zeki FİDAN
Sendikacı

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//sendikal-baskilara-boyun-egmeyecegiz-emegin-onurunu-disk-ve-kesk-in-devrimci-bayragini-yere-dusurmeyecegiz/16/ Thu, 31 Jul 2025 16:47:00 +0300 Tarım Önemlidir. Hepimizin medyada izlediği gibi tüketicinin ulaşmakta zorlandığı yaş sebze meyve fiyatlarını, zincir marketler de indirim haberlerini duyuyoruz. Bir yandan da bahçesinde ürünü kalmış üretici haberlerini duyuyoruz. Bir yandan da İran dan ithal marul gibi yeşillik ithalatı haberlerini duyuyoruz. Tüm bunlar hem üretici, hemde tüketici açısından oldukça kafa karıştırıyor. MARKETLERİ boykot etmek, fiyatları boykot etmek SEBZE MEYVE bazlı GIDA fiyatlarında düşüş sağlamak için yeterli bir adım değildir.
5957 sayılı yasa ile hâl dışı GIDA ALIM satım yetkisi verilen TÜCCARLAR sadece marketlere değil, pazaryerlerine de mal getiriyor. Piyasada TEKELLEŞME ye sebeb olan, hem hâl deki komisyoncu ya hem markete hem manava hem pazarcı ya fiyatı dikte eden, yaş sebze meyve de KAYITDIŞILIĞI yapan bu HAL DIŞI tüccar yapılardır. Arz ve talep hâl dışında oluşturulur ise fiyat denetimi, GIDANIN güvenliği ve güvenilirliği nin sağlanması imkansız hale gelir. TEKELLEŞME kaçınılmaz olur. Zaten pazaryerlerine, pazar esnafına, marketlere faturasız, künyesiz, mal sevk edenlerin geldikleri son aşama bizlerin içinde olduğumuz HÂL SİSTEMİNİN YIKILMASIdır. Bizler hâl esnafı olarak kayıtlı, her tür denetime tabi olan, hasat öncesi üreticinin yanında olan, fiyat oluşumunda üretici ve tüketici yi koruyanlarız. Eğer hallerde olması gereken TAHSİS dağıtımını ve işletimini 5957 sayılı kanun ile yetkilendirilen tüccarlara bırakır iseniz TEKELLEŞME ZİNCİRİ kaçınılmaz olacaktır. Artık bundan sonra şirketler eli ile üretilen, ithal edilen ürünlerin küçük üreticilerce üretilen ürünleri ezip geçeceğini öngörmemek gaflettir. İktidar ve muhalefetin destek verdiği bu tüccarlar bizim içinde olduğumuz hâl sistemini kötüleyerek ORGANİZE TARIM SANAYİ BÖLGELERİ PROJELERİNİN, YENİ HÂL YASASININ, SÖZLEŞMELİ ÜRETİM YASASININ, SEBZE MEYVE DAHİL TÜM GIDA SİSTEMİNİN TEKELLEŞTİRİLMESİNİN ÖNÜNÜ AÇMAYA ÇALIŞIYORLAR.
Herkes bilmelidir ki büyük kentlerde örneğin İzmirde kente giren her 100 kg sebze meyvenin 10 kg'ı hâle girmekte, 90 kg'ı da hâl dışından girmektedir. İnanmıyor iseniz her şehrin hâline giren sebze meyve miktarını, şehrin nüfusu ile karşılaştırın. Bu KAÇAĞIN sebebi haller değildir.
Bu KAÇAĞIN en önemli sorumlusu BELEDİYELERDİR. BELEDİYELERİN TÜMÜ HÂL DIŞI TEKELLEŞTİRİLEREK SATILAN KAÇAK SEBZE MEYVE NİN ÖNLENMESİNDEN SORUMLUDUR.
1-Acilen yasadan HÂL İÇİ ve HÂL DIŞI TÜCCAR tanımı KALDIRILMALIDIR. Yerine sadece HÂL İÇİ KOMİSYONCU tanımı bırakılmalıdır.
2- Hal Kayıt Sistemine İSTİSNASIZ tüm aracı parekendeciler ( Pazarcı, market, avm ler) ve üreticiler kaydedilmelidir.
3-Şehre giren her sebze meyvenin hâle giriş zorunluluğu olmalıdır.
...........
“Hal Dışı Tüccar” sayısı 2.525 iken şu an itibariyle 9.271 olmuştur.

Daha önce kayıtlı sıfat sayısı 31.896 iken 68.872 olmuştur.

11 Yılda Hal Dışı Tüccar sayısı ~%267 artarken, Hal İçi Tüccar sayısı %36 artmıştır.

Yaklaşık yıldan yıla değişen 48-55 milyon ton yaş sebze ve meyvenin piyasadaki en büyük tedarikçileri olmuşlardır.

Yani bu tüccarlar Karar mercii olmaya, raf ile çiftçi arasındaki fiyatı etkilemeye başlamışlardır.

Biliyoruz ki .TARIM ŞURASI 30-31 ocak 2025 tarihinde Antalya 'da yapılıyor. Bu şurada alınan kararların takipçisi olacağız. HÂL KOMİSYONCULARI temsilcileri olarak bizlerde bulunmak isterdik!!! Ama davet edilmedik 

Bilinmelidir ki Hâl sistemi Anadolu'da 600 yıllık geleneğin sonucunda oluşmuş bir sistemdir. Pazaryerleri de bu sistemin olmazsa olmazıdır. Bu sistem yıkıldığında artık geriye dönüşü olmayan yola girilmiş olunacaktır.

Hatice ZEYBEK
Zir. Yük. Müh.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//tarim-onemlidir/15/ Wed, 30 Jul 2025 11:47:00 +0300 Siyasi ve Meslek Ahlakı Siyasi ve Meslek Ahlakı 

Türkiye'de toplumsal ve siyasal ahlakın güçlendirilmesi için siyasi ahlak yasasından meslek etik ilkelerine uzanan düzenlemeler önemli bir ihtiyaçtır. Bu tür reformlar, şeffaflık, hesap verebilirlik ve güvenilirlik gibi değerleri merkeze alarak toplumsal güveni artırabilir. 

Siyasi Ahlak Yasası: 
Siyasi etik kurallarını netleştiren, milletvekilleri ve kamu görevlileri için bağlayıcı bir yasa çıkarılmalı. Hediye kabulü, çıkar çatışması, malvarlığı beyanı gibi konularda sıkı denetim mekanizmaları kurulmalı. 

Meslek Etik İlkeleri:
Her meslek grubu için (doktorlar, avukatlar, gazeteciler, mühendisler vb.) bağlayıcı etik kurallar belirlenmeli ve bu kurallara uymayanlara meslek odaları veya bağımsız denetim kurulları aracılığıyla yaptırım uygulanmalı.
Örneğin, medya etiği için yalan haber ve manipülasyonu engelleyen düzenlemeler getirilmeli.

Kamu Yönetiminde Şeffaflık:
Kamu ihaleleri ve atamalar için şeffaf süreçler zorunlu kılınmalı.Kamu görevlilerinin karar alma süreçlerinde hesap verebilirliği artıran dijital platformlar geliştirilmeli.

Eğitim ve Farkındalık:
Etik ve ahlak eğitimi, ilkokuldan üniversiteye kadar müfredata entegre edilmeli. Kamu ve özel sektör çalışanlarına düzenli etik eğitimleri zorunlu hale getirilmeli.

Yargı Bağımsızlığı ve Denetim:
Yasaların etkin uygulanması için bağımsız ve tarafsız bir yargı sistemi şarttır.
Etik ihlallerini incelemek üzere özerk denetim kurumları kurulmalı.

Bu düzenlemeler, ancak güçlü bir siyasi irade, sivil toplum katılımı ve halkın desteğiyle hayata geçirilebilir. Mevcut durumda, Türkiye’de bu konuda bazı yasal düzenlemeler (ör. Kamu Görevlileri Etik Kurulu) bulunsa da, uygulama ve denetim eksiklikleri sıkça eleştiriliyor. Daha kapsamlı reformlar için, hem Meclis’te hem de toplumda geniş bir uzlaşı aranmalıdır.

]]> https://www.gazeteyeniaci.com/yazarlar//siyasi-ve-meslek-ahlaki/14/ Wed, 30 Jul 2025 11:12:00 +0300